Jump to content

Archived

This topic is now archived and is closed to further replies.

flokiman

Αφιερωμενο στους 30+αρηδες

Recommended Posts

Καπου μεσα μου ελπιζω οτι με περιμενουν στιγμες απο την παιδικη ελαφροτητα.
Στιγμες που ενω τις εζησα, δεν ειχα τη γνωση να τις απολαυσω. 
Νομιζω οτι ο χρονος θα μου φερθει διαφορετικα, εχει φυλαξει τετοιες στιγμες και καποτε θα μου τις χαρισει.
Ειναι ο λογος που δε μου επιτρεπω να μεγαλωσω. 
Γιατι οταν μεγαλωνεις, και δεν εννοω σε αριθμους, αλλα σε κυνικοτητα, η απαξιωση των παντων σιγουρα δε θα επιτρεψει να εκτιμησεις τιποτα.
Οσο μεγαλωνω, τοσο ακυρωνω. Ακυρωνω συναισθηματα, σταγονες ρομαντισμου απο απλα πραγματα, οπως η μυρωδια της βροχης, το δεος που προκαλει το φεγγαρι κρυμμενο πισω απο επιβλητικα συννεφα, το φως του ηλιου που περνα απο τις γρυλιες.
Ολα αυτα σημερα δε με αγγιζουν. Τα προσπερνω. Καποτε αυτα ηταν ικανα να μου φτιαξουν τη διαθεση, να με ξεγελασουν απο μια παιδικη στεναχωρια.
Τωρα τιποτα. Κενο.
Για αυτο αρνουμαι να μεγαλωσω. Βασικα τρομαζω. Τρομαζω να μην ειμαι παιδι. 
Απλα μαθαινω να παιζω το ρολο του μεγαλου ολοενα και καλυτερα. Και να πω την αληθεια, φοβαμαι μηπως εν τελει γινω αυτος ο ρολος.
Μηπως καποια στιγμη, εκει που κανω ντουζ, εκει που ξαπλωνω για να κοιμηθω, στο ασανσερ που αργει, στην ουρα στο σουπερμαρκετ,ξερεις, αυτες τις μικρες στιγμες καθημερινοτητας που αυτοστοχαζεσαι ασυναισθητα, ψαξω μεσα μου και δε βρω το παιδι με τα χοντροκομενα σπορτεξ, το ακουρευτο μαλλι, και το καταγρατσουνισμενο ρολοι.
 
Με σοκαρα προχτες,οταν μια μπαλα κυλησε προς το μερος μου απο κατι παιδια που επαιζαν, και δεν ασχοληθηκα καν. Δεν την κλωτσησα. Ποιος? Εγω που δεν αφηνα τενεκεδακι η καπακι ησυχο.
 
...Πολυτελεια σημερα να διατηρησεις αυτον τον εαυτο ζωντανο. Να μπορεις να τον επικαλεστεις σε στιγμες που αξιζουν. Γιατι μονο αυτος ο εαυτος μπορει να τις απορροφησει και να τις εκτιμησει.
Τον ξεχνας νηστικο, κυνηγωντας τα κατεσκευασμενες και επιβαλλομενες υποχρεωσεις, κοιτας να "προκοψεις", να αναλαβεις ευθυνες. Γιατι ολα αυτα?
Ποιο το νοημα της συνεχους εκπληρωσης υποχρεωσεων? Γιατι να μου δημιουργω υποχρεωσεις? Γιατι αυτο θεωρειται μετρο προκοπης και αξιας?
Καλη δουλεια, πολλα λεφτα, ωραια γυναικα, μεγαλο σπιτι, ακριβο αυτοκινητο, πολλες γνωριμιες. Τελεια. Και? 
Συγκρινε την ευτυχια που αντλεις απο ολα αυτα, με την ευτυχια που ενιωθες παιδι, οταν ακουγες στο σχολειο οτι θα πατε εκδρομη, οταν σου επαιρναν το αγαπημενο σου παιχνιδι που ξελιγωνωσουν να το χαζευεις στις διαφημισεις, οταν μαθαινες οτι θα λειψουν οι γονεις απο το σπιτι, οταν σου χαμογελασε το κοριτσι με την μπορντω στεκα απο το δευτερο θρανιο.
Συγκρινε το φιλι που δινεις στη γυναικα/ερωμενη/φιλεναδα σου τωρα που μεγαλωσες, με το φιλι που εδωσες σε κεινη την πιτσιρικα οταν ησουν πρωτοετης.
Ολα εχουν γινει απλες "χειρονομιες", κενοι αυτοματισμοι, μια ρουτινα χωρις κανενα συναισθημα. 
 
Στο κηνυγι της κατασκευασμενης προκοπης, σ αυτον τον μονοτονο επαναλαμβανομενο στιβο, ξεχναμε να νιωθουμε ευτυχισμενοι. Δεν προλαβαινουμε. Μη σου πω, φοβομαστε κιολας. Γιατι μετα ποιος ξαναγυρναει στη μιζερια. Αποχρωματιζεσαι και το συνηθιζεις.
 
Ζηλευω τους απλους ανθρωπους. Γιατι καταφεραν και μειναν απλοι. Και οσο πιο απλος εισαι τοσο πιο ευκολα γινεσαι ευτυχισμενος. Και αυτος ειναι ο υπερτατος στοχος.

Share this post


Link to post

Γιατί δεν κλώτσησες την μπάλα?

Share this post


Link to post

Γιατί δεν κλώτσησες την μπάλα?

Γιατι δεν προλαβα να πατησω το  :button_square:

Share this post


Link to post

Τουλάχιστον έχεις ακόμα χιούμορ, κάτι είναι κι αυτό ;) 

Share this post


Link to post

Γιατι δεν προλαβα να πατησω το  :button_square:

Floki εσυ το εχεις γραψει αυτο το κειμενο;; Αν ναι μπραβο σου, αν οχι παλι μπραβο σου σε σενα που το βαλες εδω και σε αυτον που το εγραψε.

Share this post


Link to post

Floki εσυ το εχεις γραψει αυτο το κειμενο;; Αν ναι μπραβο σου, αν οχι παλι μπραβο σου σε σενα που το βαλες εδω και σε αυτον που το εγραψε.

 

Εγω το γραψα φιλε μου. Και μαλιστα μονορουφι. Βασικα ηθελα να ξαλαφρωσω εκεινο το βραδυ.

Share this post


Link to post

Δεν τρέχει μία, Flokiman. Aυτό που περιγράφεις είναι στο χέρι του καθενός να το διαχειριστεί, πιστεύω. Ζηλεύεις τους απλούς ανθρώπους, αλλά μπορείς άνετα να είσαι ένας από αυτούς. Φυσικά δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά γίνεται.

 

Πολύ ωραίο κείμενο φυσικά και μπράβο σου.

Share this post


Link to post

 

Εγω το γραψα φιλε μου. Και μαλιστα μονορουφι. Βασικα ηθελα να ξαλαφρωσω εκεινο το βραδυ.

Καλα εκανες φιλε μου καλε. Και αν υπεροτονισω, οτι αν ολοι ειχαμε στην καρδια μας και στην ψυχη μας λιγη παιδικοτητα ή αν θελεις, λιγη απο την χαμενη παιδικοτητα μας............θα ειχαμε μια μια " αλλη " Κοινωνια.........

Share this post


Link to post

Δεν τρέχει μία, Flokiman. Aυτό που περιγράφεις είναι στο χέρι του καθενός να το διαχειριστεί, πιστεύω. Ζηλεύεις τους απλούς ανθρώπους, αλλά μπορείς άνετα να είσαι ένας από αυτούς. Φυσικά δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά γίνεται.

 

Πολύ ωραίο κείμενο φυσικά και μπράβο σου.

Εαν εισαι ανθρωπος που υπεραναλυει, σκεφτεται, αναρωτιεται, ψαχνεται, δυσκολα να παραμεινεις απλος. 
Σαν να προσπαθεις να ξε-βρασεις ενα αυγο. 
Καθομαστε και κυνηγουμε πραγματα και αξιες που δεν ξερουμε καν αν θα μας κανουν ευτυχισμενους. Απλα θα μας καταξιωσουν μεσα στο κοινωνικο συνολο. 
Και το κριμα ειναι οτι εν τελει το ποιοι ειμαστε το οριζει ο περιγυρος. Το ποιος εισαι οταν εισαι πλεον "μεγαλος" ισοδυναμει με το που δουλευεις, τι αμαξι εχεις, ποσα βγαζεις και τι γυναικα εχεις.

Share this post


Link to post

×
×
  • Create New...