Jump to content

Archived

This topic is now archived and is closed to further replies.

Costas

UEFA Champions League

Recommended Posts

akimwi.png

Η ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ


Champions_League.jpg



Δομή

arrow_2c.png H διοργάνωση Champions League, αρχικά γνωστή ως European Champion Clubs' Cup (Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης) ή απλά European Cup (Ευρωπαϊκό Κύπελλο), ξεκίνησε την ποδοσφαιρική σεζόν 1955/56 έχοντας ένα σύστημα νοκ άουτ δύο αγώνων, όπου οι ομάδες θα έπαιζαν ένα ματς εντός και ένα εκτός έδρας. Η ομάδα με το μεγαλύτερο αθροιστικά σκορ προκρινόταν για τον επόμενο γύρο. Μέρος μπορούσαν να πάρουν μόνο οι σύλλογοι που κέρδισαν το εθνικό τους πρωτάθλημα καθώς και ο τρέχων κάτοχος του κυπέλλου.

arrow_2c.png Ο τρόπος διεξαγωγής και το όνομα άλλαξαν κατά την περίοδο 1992/93, και μετά από αρκετές και ριζοσπαστικές αλλαγές στα χρόνια που μεσολάβησαν, σήμερα η διοργάνωση αποτελείται από τρεις προκριματικούς γύρους, μια φάση ομίλων (όπου οι ομάδες αντιμετωπίζουν κάθε άλλη ομάδα του ομίλου εντός και εκτός έδρας) και ακολουθούν τέσσερις γύροι αγώνων νοκ άουτ. Όλοι οι προκριματικοί και οι νοκ-άουτ αγώνες είναι διπλοί, εκτός από τον τελικό, ο οποίος είναι ένας μόνο αγώνας και διεξάγεται σε προκαθορισμένο τόπο διεξαγωγής.

arrow_2c.png Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει αυτό το κύπελλο 9 φορές. Ακολουθούν η Μίλαν (7 Τίτλοι), Λίβερπουλ (5 Τίτλοι), Μπάγερν Μονάχου, Άγιαξ (4 τίτλοι) και Μπαρτσελόνα (4 τίτλοι).

arrow_2c.png Η νικήτρια ομάδα παίρνει στην κατοχή της το τρόπαιο στην τελετή απονομής, μετά τη λήξη του τελικού, αλλά πρέπει να το επιστρέψει στα αρχηγεία της UEFA 2 μήνες πριν από τον τελικό της επόμενης χρονιάς. Η UEFA δίνει στους νικητές ένα ένα αντίγραφο του τροπαίου, μικρότερων διαστάσεων από το αυθεντικό, το οποίο οι ομάδες κρατούν μόνιμα. Επιπλέον, οι ισχύοντες κανονισμοί της οργάνωσης επίσης δηλώνουν πως το αυθεντικό τρόπαιο απονέμεται μόνιμα σε μία ομάδα η οποία κερδίζει τον διαγωνισμό για τρεις συνεχόμενες σεζόν ή το έχει κερδίσει πέντε φορές συνολικά.

Πέντε ομάδες έχουν απονεμηθεί με το κυρίως τρόπαιο μέχρι τώρα:

  1. Η Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία κέρδισε τις πέντε πρώτες οργανώσεις μεταξύ 1956-1960,
  2. Ο Άγιαξ, που κέρδισε τρεις συνεχόμενες φορές από 1971-73,
  3. Η Μπάγερν Μονάχου, νικήτρια των επόμενων τριών οργανώσεων από 1974-76,
  4. Η Μίλαν, που κέρδισε για 5η φορά το 1994, και πρόσφατα
  5. Η Λίβερπουλ, που το 2005 κέρδισε για 5η συνολικά φορά.


Επειδή η Λίβερπουλ κράτησε το τρόπαιο το 2005, ένα νέο δημιουργήθηκε για τη διοργάνωση του 2005-2006.

Πρόκριση

arrow_2c.png Η πρόκριση για τη διοργάνωση γίνεται με βάση την κατάταξη των ομάδων στα εθνικά τους πρωταθλήματα, με βάση ένα σύστημα ποσόστωσης, σύμφωνα με το οποίο οι χώρες με ισχυρότερα πρωταθλήματα στέλνουν περισσότερες ομάδες. Ομάδες που προέρχονται από τέτοιες χώρες επίσης προκρίνονται σε πιο προχωρημένες φάσεις της διοργάνωσης.

arrow_2c.png Για παράδειγμα, από τα τρία ισχυρότερα εθνικά πρωταθλήματα, όπως αυτά βαθμολογούνται από την UEFA, σύμφωνα με τους συντελεστές UEFA, ο πρωταθλητής και δευτεραθλητής προκρίνονται απευθείας στη φάση των ομίλων, ενώ ο τρίτος και ο τέταρτος προκρίνονται στον τρίτο προκριματικό γύρο.

arrow_2c.png Υπάρχει μία εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα: Ο κάτοχος του τροπαίου κατά κανόνα προκρίνεται απευθείας στη φάση των ομίλων, ανεξάρτητα από την κατάταξή του στο εθνικό πρωτάθλημα. Παρόλα αυτά, αν ο τροπαιούχος προέρχεται από χώρα που δικαιούται να στείλει τέσσερις ομάδες στη διοργάνωση, δεν εξασφαλίζει τη πρόκριση αν δεν είναι στις 4 πρώτες ομάδες στο πρωτάθλημα.

arrow_2c.png Την περίοδο 2004-2005 η Λίβερπουλ κατέκτησε το τρόπαιο, άλλα κατέλαβε την πέμπτη θέση στο Αγγλικό πρωτάθλημα, μια θέση εκτός των θέσεων αυτόματης πρόκρισης. Έτσι έπρεπε η Αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία να αποφασίσει για το αν θα στείλει τη Λίβερπουλ στη διοργάνωση ή την ομάδα που κατέλαβε την τέταρτη θέση, δηλαδή την Έβερτον, την άλλη μεγάλη ομάδα της πόλης του Λίβερπουλ. Η Αγγλική ομοσπονδία είχε ήδη αποφασίσει ότι οι πρώτες τέσσερις ομάδες του πρωταθλήματος θα προκριθούν για τη διοργάνωση παρά τη κατάκτηση του τροπαίου από τη Λίβερπουλ, αλλά παράλληλα πίεσε για μια πέμπτη ομάδα στο Champions League μετά από αυτή. Μετά από την απόφαση αυτή ο τότε πρόεδρος της UEFA Lennart Johansson, δήλωσε ότι ο τροπαιούχος θα έπρεπε να μπορεί να υπερασπιστεί τον τίτλο του ανεξάρτητα από την κατάταξή του στο εθνικό πρωτάθλημα. Τελικά αποφασίστηκε πως η Έβερτον θα αγωνιζόταν στον τρίτο προκριματικό γύρο και η Λίβερπουλ στον πρώτο.

arrow_2c.png Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο, πριν από τη σεζόν 2005-06, ήταν το 2000, όταν η Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε το τρόπαιο άλλα κατέλαβε την έκτη θέση στο Ισπανικό πρωτάθλημα. Λόγω αυτού η Ρεάλ Σαραγόσα αναγκάστηκε να αγωνιστεί στο Κύπελο UEFA. Δύο χρόνια μετά, η Σαραγόσα υποβιβάστηκε, γεγονός που κάποιοι οπαδοί αποδίδουν στη χαμένη αίγλη (καθώς και τα χαμένα έσοδα) που προήλθαν από την απόφαση αυτή.

Ιστορία

Ο θεσμός έχει μακρά και συναρπαστική ιστορία. Πενήντα χρόνια δυνατού συναγωνισμού που έχουν αναδείξει νικητές απ'όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης.

Κάνοντας μια αναδρομή στην ιστορία του Champions League, είναι δυνατόν να εντοπίσουμε περιόδους που συγκεκριμένες ομάδες ή χώρες κυριάρχησαν στη διοργάνωση, και μετά ξεπεράστηκαν από κάποια ή κάποιες άλλες ομάδες. Μετά απ'αυτό είναι εύκολο να χωρίσουμε το Κύπελλο Ευρώπης και το Champions League σε περιόδους:

1955 έως 1960 - Πρώτη Εποχή της Ρεάλ Μαδρίτης
arrow_2c.png Η Ρεάλ Μαδρίτης κυριάρχησε στις πέντε πρώτες διοργανώσεις, και η ομάδα των Ντι Στέφανο, Πούσκας, Τζεντόλ, Ντελ Σολ και Σανταμαρία κέρδισε άνετα και τους πέντε πρώτους τελικούς. Αν και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και κάποιες Ιταλικές ομάδες προέβαλλαν κάποια αντίσταση στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Αεροπορική τραγωδία του Μονάχου του 1958, αλλά και ο ανορθόδοξος και αριστοκρατικός τρόπος παιχνιδιού της Ρεάλ συνέβαλαν στο να μην υπάρχει στη πραγματικότητα συναγωνισμός για το τρόπαιο.

arrow_2c.png Το αποκορύφωμα της χρονικής αυτής περιόδου ήταν ο περίφημος τελικός του 1960 για το Κύπελλο Ευρώπης, στο Χάμπτεν Παρκ της Γλασκόβης, στη Σκωτία. Σε αυτόν τον τελικό, η Ρεάλ Μαδρίτης συνέτριψε τη δυτικογερμανική Άιντραχτ Φρανκφούρτης με 7-3, μπροστά στις κάμερες του τηλεοπτικού δικτύου BBC και άλλων τηλεοπτικών καμερών του δικτύου της Eurovision. Τον τελικό παρακολούθησαν 135.000 άνθρωποι, αριθμός που αποτελεί ακόμα ρεκόρ προσέλευσης σε τελικό Κυπέλλου Ευρώπης ή Τσάμπιονς Λιγκ.

1961 ως 1966 - Μπενφίκα και Μίλαν κυρίαρχοι, παρά την ισπανική νίκη στον έκτο τελικό
arrow_2c.png Η κυριαρχία της Ρεάλ Μαδρίτης ανακόπηκε από τους μεγαλύτερους εγχώριους αντιπάλους της, την ομάδα της Μπαρτσελόνα, από τον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1961. Η Barça έφτασε στον τελικό στο στάδιο Wankdorf στη Βέρνη της Ελβετίας, όπου ηττήθηκε από την πορτογαλική Μπενφίκα, η οποία διατήρησε τα σκήπτρα και την επόμενη χρονιά, με αντίπαλο στον τελικό του Άμστερνταμ τη Ρεάλ και με σκορ 5-3.

arrow_2c.png Η Μπενφίκα έφτασε για τρίτη φορά σε τελικό το 1963, έχασε όμως από τη Μίλαν, της οποίας η αντίπαλος Ίντερ, κέρδισαν το τρόπαιο τα έτη 1964 και 1965 με νίκες επί της Ρεάλ Μαδρίτης και επί της Μπενφίκα στην πορεία. Η διοργάνωση του 1965 έμεινε στην ιστορία κυρίως λόγω του διαβόητου ημιτελικού, ανάμεσα στην Ίντερ και τη Λίβερπουλ, υπό τη σκιά των κατηγοριών για δωροδοκία από ιταλικής πλευράς στη νίκη εντός έδρας με 3-0, στο στάδιο Σαν Σίρο του Μιλάνου.

arrow_2c.png Αυτή η εποχή τελείωσε με πρωταθλήτρια την Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία νίκησε την Ίντερ στον ημιτελικό του 1966, πριν φτάσει στην κατάκτηση του 6ου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου της, αντιμετωπίζοντας την Παρτιζάν Βελιγραδίου στο Στάδιο του Βασιλιά Μπωντουέν, στις Βρυξέλλες (τότε ονομαζόταν Στάδιο Χέυζελ). Από την μεγάλη ομάδα του '50, μόνο ο Πάκο Τζέντο έπαιξε και στους 6 νικηφόρους τελικούς.

1967 καί 1968 - Δύο βρετανικές νίκες
arrow_2c.png Το 1967, η Σέλτικ έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που κέρδισε την διοργάνωση, νικώντας την Ίντερ στο Εστάντιο Νασιονάλ, στη Λισαβώνα της Πορτογαλίας. Η ομάδα, η οποία έγινε γνωστή με το όνομα Λέοντες της Λισαβώνας, με προπονητή τον Jock Stein, απαρτιζόταν από παίκτες που γεννήθηκαν στη Γλασκόβη.

arrow_2c.png Έπειτα από έναν χρόνο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που κέρδισε το Κύπελλο, με νίκη επί της πορτογαλικής Μπενφίκα, με 4-1 στην παράταση στο Στάδιο Γουέμπλεϊ.

arrow_2c.png Ο θρίαμβος για τη Μάντσεστερ ήρθε μία δεκαετία μετά την αεροπορική τραγωδία στο Μόναχο και χαροποίησε τους φιλάθλους της και κυρίως τον προπονητή Ματ Μπάσμπι, ο οποίος αργότερα χρίστηκε Ιππότης (CBE - Commander of the British Empire) από τη Βασίλισσα της Αγγλίας.

1969 ως 1973 - Ολλανδική κυριαρχία
arrow_2c.png Το ευρωπαϊκό κύπελλο την τελευταία δεκαετία ήταν υπόθεση τριών ομάδων κάθε μια από τις οποίες κέρδισε 3 τελικούς και όλες βρισκόντουσαν πάντα στις τελικές φάσεις της διοργάνωσης.

arrow_2c.png Ο πρώτος Ολλανδικός σύλλογος που πρωταγωνίστησε στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν ο Άγιαξ, που αρχικά έχασε το 1969 στον τελικό με τη Μίλαν και μετά αναγκάστηκαν να δουν την ανταγωνιστική ως προς αυτούς, Φέγενορντ να κατακτά τον ίδιο τίτλο τη χρονιά 1970. Ύστερα από την παρουσία των Γιόχαν Κρόιφ, Μπάρι Χούλσοφ, Ρουντ Κρολ, Γιόχαν Νέεσκενς, Άρι Χάαν, Gerrie Mühren και Πιετ Κάιζερ που έθεσε τις βάσεις για αυτό που σήμερα αποκαλείται ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο (Total Football), ο Άγιαξ κυριάρχησε για τρεις χρονιές αρχικά νικώντας τον Παναθηναϊκό (τη μόνη ελληνική ομάδα μέχρι στιγμής που έχει αγωνιστεί στο τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών), την Ίντερ και τη Γιουβέντους.

arrow_2c.png Ο κάθε παίκτης ξεχωριστά μπορούσε να προσαρμοστεί στο παιχνίδι σε διαφορετικές θέσεις και ρόλους. Δημιουργία του Ρίνους Μίχελς, ο Άγιαξ φαινόταν αήττητος μέχρι το 1973.

1974 ως 1976 - Η άνοδος της Μπάγερν
arrow_2c.png Η Μπάγερν Μονάχου έγινε ο επόμενος σύλλογος που κυριάρχησε στη διοργάνωση, κερδίζοντας το τρόπαιο τρεις συνεχόμενες φορές στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

arrow_2c.png Με αρχηγό τον Φραντς Μπεκενμπάουερ και με παίκτες όπως οι Σεπ Μάιερ, Γκερντ Μίλερ, Ούλι Χένες και Πάουλ Μπράιντερ, η Μπάγερν συνέχισε το Ολοκληρωτικό Ποδόσφαιρο, προσθέτοντας τη δικιά της εκδοχή στην συνέπεια και την οργάνωση, δημιουργώντας έτσι ένα εκρηκτικό μίγμα.

arrow_2c.png Αφού νίκησε πρώτα την Ατλέτικο Μαδρίτης το 1974, η Μπάγερν νίκησε και τη Λιντς Γιουνάιτεντ 2-0 σε έναν κακόθυμο, επηρεασμένο από το κοινό τελικό στο Parc des Princes, στο Παρίσι το 1975, και τελικά την Σεντ Ετιέν στο Χάμπτεν Παρκ στη Γλασκώβη το 1976. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός οτι σε κανένα απο τα τρία αυτά συνεχή έτη που η Βαυαρική ομάδα κυριάρχησε στην ευρώπη, δεν κατάφερε να στεφθεί πρωταθλήτρια Γερμανίας, χάνοντας τον τιτλο απο μια άλλη πολύ μεγάλη ομάδα της εποχής, την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ.

1977 ως 1984 - Η επικράτηση της Αγγλίας
arrow_2c.png Το 1977 η Λίβερπουλ, σηματοδότησε την έναρξη της επικράτησης Αγγλικών συλλόγων στη διοργάνωση. Αγγλικές ομάδες επικράτησαν με συνολικά επτά νίκες μέσα σε οχτώ χρόνια. Η Λίβερπουλ το 1977, νίκησε την Μπορούσια Μένχενγκλαμπαχτ 3-1 στη Ρώμη και το 1978 διατήρησε το τρόπαιο με νίκη επί της Κλαμπ Μπριζ στο Στάδιο Γουέμπλεϊ.

arrow_2c.png Η Λίβερπουλ έχασε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1979 από την Νότιγχαμ Φόρεστ η οποία και κατέκτησε το τρόπαιο σε μία εντυπωσιακή άνοδο στην κορυφή του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η Φόρεστ νίκησε τη Σουηδική Μάλμε ΦΦ, 1-0, στον τελικό που έγινε στο Μόναχο. Τον επόμενο χρόνο υπερασπίστηκε το τρόπαιο έναντι του Αμβούργου στη Μαδρίτη με το ίδιο σκορ και έγινε η μόνη ομάδα που έχει κερδίσει το Ευρωπαϊκό κύπελλο περισσότερες φορές από ότι το εγχώριο πρωτάθλημά της. Η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό το 1981 όπου κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά με νίκη τους στο Παρίσι επί της Ρεάλ Μαδρίτης.

arrow_2c.png Το 1982 η Άστον Βίλα της πόλης του Μπέρμινχαμ, κέρδισαν την Μπάγερν Μονάχου 1-0 στο Στάδιο Φέγιενορντ στο Ρότερνταμ. Το Αμβούργο ήταν πρωταθλήτρια το 1983 και την επόμενη χρονιά η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό οπότε και νίκησε τη Ρόμα στη διαδικασία των πέναλτι. Η Λίβερπουλ τον επόμενο χρόνο ήταν και πάλι στον τελικό για να υπερασπιστεί τον τίτλο της, αλλά ηττήθηκε από τη Γιουβέντους σε ένα παιχνίδι που επισκιάστηκε τελείως από τον θάνατο 39 θεατών - Ιταλοί στην πλειοψηφία τους. Το γεγονός έμεινε γνωστό ως η τραγωδία του Χέιζελ. Όλες οι αγγλικές ομάδες τιμωρήθηκαν με πενταετή αποκλεισμό από κάθε Ευρωπαϊκή διοργάνωση ενώ η Λίβερπουλ αποκλείστηκε για έξι χρόνια.

1986 ως 1988 - Στεάουα, Πόρτο και Αϊντχόφεν
arrow_2c.png Με τις Αγγλικές ομάδες εκτός διοργάνωσης, η επικράτηση τους έλαβε τέλος. Τα επόμενα χρόνια μετά την τραγωδία του Χέιζελ, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο διεκδικήθηκε από Ευρωπαϊκούς συλλόγους που δεν είχαν καταφέρει να διαγράψουν μεγάλες πορείες στις προηγούμενες χρονιές της διοργάνωσης. Το 1986, 1987 και 1988 η Στεάουα Βουκουρεστίου της Ρουμανίας, η ΦΚ Πόρτο και η PSV Αϊντχόβεν αντίστοιχα, κατέκτησαν το τρόπαιο. Ο τελικός μεταξύ Μπάγερν Μονάχου και ΦΚ Πόρτο θεωρείται από τους πιο αγωνιστικούς της διοργάνωσης.

1989 ως 1991 - Μίλαν και Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
arrow_2c.png Η Μίλαν, ένας από τους πιο διάσημους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στον κόσμο, κατάκτησε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο το 1989 και το διατήρησε την επόμενη χρονιά. Έχασε την ευκαιρία για μία τρίτη συνεχόμενη Ευρωπαϊκή στέψη το 1991, όταν το τρόπαιο πήγε στους πρωταθλητές του Γιουγκοσλάβικου πρωταθλήματος, τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου που νίκησαν την Μαρσέϊγ στα πέναλτι μετά από μία ισοπαλία χωρίς γκολ. Ο τελικός του 1991 ήταν επίσης ο μόνος τελικός στην περίοδο 1989-1990 στον οποίο απέτυχε να συμμετάσχει κάποια Ιταλική ομάδα.

arrow_2c.png Ο αποκλεισμός των Αγγλικών συλλόγων από το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο άρθηκε για την περίοδο 1990-1991, αλλά η πρωταθλήτρια Αγγλίας Λίβερπουλ δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο επειδή έπρεπε να εκτίσει έναν επιπλέον χρόνο ποινής.

1992 ως 1996 - Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία και Ολλανδία στο προσκήνιο
arrow_2c.png Οι Αγγλικοί οι σύλλογοι επέστρεψαν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά καμία δεν έφτασε στην τελική οκτάδα. Η Άρσεναλ (1991-92), η Λιντς Γιουνάιτεντ (1992-93), η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1993-94 και 1994-95) και η Μπλάκμπερν Ρόβερς (1995-96), δεν μπόρεσαν να επανέλθουν στην Ευρωπαϊκή διοργάνωση, χάνοντας εύκολα από πολύ ασθενέστερες ομάδες. Αυτό οφειλόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό και στον κανόνα των τριών ξένων που απέτρεπε τις ομάδες να χρησιμοποιήσουν μερικούς από τους βασικούς παίκτες τους.

arrow_2c.png Το 1992, ο τελικός της διοργάνωσης έλαβε χώρα στο Στάδιο Γουέμπλεϊ και το τρόπαιο κέρδισε η Μπαρτσελόνα. Η Μαρσέιγ κέρδισε τον τελικό του 1993, αλλά αργότερα αποκλείστηκε από την υπεράσπιση του τροπαίου εξαιτίας του υποβιβασμού της στη δεύτερη κατηγορία του Γαλλικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου λόγω σκανδάλου που ξέσπασε για στημένα παιχνίδια και πλασμαστικές δηλώσεις οικονομικών στοιχείων. Στο μεταξύ, ο τελικός του 1994 βρήκε την Μπαρτσελόνα να χάνει από τη Μίλαν 4-0. Η τελευταία, έφτασε και στον επόμενο τελικό αλλά έχασε 1-0 από τον Άγιαξ. Ο Άγιαξ έφτασε και στον τελικό του 1996, αλλά έχασε από τη Γιουβέντους στη διαδικασία των πέναλτι.

arrow_2c.png Εκείνη την περίοδο η υπόθεση Μποσμάν ήρθε για να αλλάξει δραστικά την εικόνα του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η απόφαση επί αυτής, επέτρεψε σε παίκτες των οποίων το συμβόλαιο έχει λήξει, να μεταφέρονται ελεύθερα σε ομάδες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, μια εξίσου μεγάλη συνέπεια που είχε η απόφαση, ήταν το ότι οι παίκτες μιας ομάδας που προέρχονταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αριθμούνταν ως ξένοι, εφόσον ο σύλλογος ήταν κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

1997 και 1998 - Η Γερμανική και η Ισπανική επιτυχία
arrow_2c.png Η Μπορούσια Ντόρτμουντ μπήκε στη λίστα των Πρωταθλητών Ευρώπης το 1997 όταν νίκησαν τη Γιουβέντους στον τελικό έχοντας ήδη αποκλείσει την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον ημιτελικό. Αλλά η σεζόν 1996-1997 ήταν περίοδος προόδου για τους Αγγλικούς συλλόγους, επειδή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν η πρώτη αγγλική ομάδα που προκρίθηκε στην τελική οκτάδα στην περίοδο μετά το Χέιζελ.

arrow_2c.png Τη σεζόν 1997-1998, επιτράπηκε η συμμετοχή σε μερικούς δευτεραθλητές Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων μετά από πιέσεις στην ΟΥΕΦΑ. Το 1998 ο τίτλος πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης για έβδομη φορά μετά από 32 χρόνια.

1999 - Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επιστρέφει το Κύπελλο στην Αγγλία
arrow_2c.png Η περίοδος 1998-99 θα μείνει αξέχαστη για το τρεμπλ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το οποίο ολοκληρώθηκε με την δραματική νίκη 2-1 επι της Μπάγερν Μονάχου στις καθυστερήσεις, και ενώ το γκολ του Mario Basler φαινόταν να δίνει την νίκη στους Γερμανούς. Όμως ο διαιτητής έδειξε 3 λεπτά επιπλέον χρόνου στα οποία ο Τέντι Σέρινγκχαμ ισοφάρισε και το παιχνίδι έμοιαζε να οδηγείται στην παράταση. Τότε ο Όλε Γκούναρ Σόλτσκιερ σκόραρε το νικητήριο γκολ για την Γιουνάιτεντ και έγραψε ιστορία. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε ο πρώτος σύλλογος που κατάκτησε το τρεμπλ: Πρωτάθλημα Πρέμιερ Λιγκ, Κύπελλο Αγγλίας Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης και έγιναν πρωταθλητές Ευρώπης για πρώτη φορά από το 1968. Ήταν η πρώτη φορά που ένας αγγλικός σύλλογος κέρδιζε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης μετά την επιτυχία της Λίβερπουλ το 1984.

2000 -2011 Νέα χιλιετία, παλιοί πρωταθλητές
arrow_2c.png Το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 21ου αιώνα το κέρδισε η Ρεάλ Μαδρίτης, πρωταθλήτρια Ισπανίας, που επικράτησε της δευτεραθλήτριας του Ισπανικού πρωταθλήματος, της Βαλένθια, με 3-0. Η διοργάνωση της περιόδου 1999-2000 ήταν επίσης η πρώτη στην οποία μπορούσαν να συμμετάσχουν περισσότερες από δύο ομάδες από κάποια εθνικά πρωταθλήματα. Από τα τρία κορυφαία πρωταθλήματα, όπως κατατάχθηκαν από την UEFA, μπορούσαν να συμμετάσχουν τέσσερις ομάδες, ενώ από τα τρία αμέσως επόμενα κορυφαία πρωταθλήματα μπορούσαν να συμμετάσχουν τρεις ομάδες.

arrow_2c.png Η Μπάγερν Μονάχου κατέκτησε τον τίτλο το 2001, ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε ξανά τον τίτλο (για ένατη φορά) το 2002. Η ηττημένη ομάδα στον τελικό του 2002, η γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν, έγινε η μόνη φιναλίστ σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών που ποτέ δεν είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα στη χώρα της. Ο τελικός του 2003 διεξήχθη στην Αγγλία, αλλά νικήτρια ήταν η ομάδα της Μίλαν από την Ιταλία. Το 2004 η ΦΚ Πόρτο επικράτησε της ΑΣ Μονακό με 3-0 και κέρδισε το Κύπελλο Ευρώπης, ενώ το 2005 η Λίβερπουλ Φ.Κ Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά από το 1985 και η Μίλαν για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια. Η Λίβερπουλ επικράτησε της Μίλαν σε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Παρά το 0-3 του ημιχρόνου, η Λίβερπουλ έβαλε τρία γκολ σε έξι λεπτά και ισοφάρισε το σκορ για να οδηγήσει το παιχνίδι στην παράταση. Έτσι, αφού στην παράταση δεν σημειώθηκαν γκολ, η Λίβερπουλ κέρδισε στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι με 3-2.

arrow_2c.png Το 2006 πρωταθλήτρια στέφθηκε η Μπαρτσελόνα επικρατώντας επί της Άρσεναλ με 2-1, ενώ το 2007 επαναλήφθηκε ο τελικός του 2005, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας αλλά με διαφορετική έκβαση. Η Μίλαν νίκησε αυτή τη φορά τη Λίβερπουλ με 2-1.

arrow_2c.png Το 2008 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης,αφού νίκησε την Τσέλσι(που αγωνιζόταν για πρώτη φορά σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ) στα πέναλτι με 6-5 και αφού ο κανονικός αγώνας έληξε 1-1,με το σκορ να μην αλλάζει ούτε στην παράταση.

arrow_2c.png Η Μπαρτσελόνα κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά στην ιστορία της νικώντας την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό στη Ρώμη, που έγινε στις 27 Μαΐου του 2009.

arrow_2c.png Το 2010, η Ιντερ Μιλάνου με προπονητή τον Μουρίνιο κατέκτησε το τρόπαιο για το 2010, μετα απο 45 χρόνια, για τρίτη φορά στην ιστορία της, επικρατώντας με 2-0 επι της Μπάγερν Μονάχου με δυο γκολ του Αργεντίνου επιθετικού Ντιέγκο Μιλίτο.

arrow_2c.png Το 2011 η Μπαρτσελόνα ξανα έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης για 4η φόρα επικρατώντας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 3-1 .

Share this post


Link to post

Οι τελικοί συνοπτικά

1956-1959
5659.png

1960-1969
6069.png

1970-1979
7079.png

1980-1989
8089.png

1990-1999
9099j.png

2000-2011
20002011.png


Πηγή: wikipedia.org

Share this post


Link to post

 

1955/56: Η Ρεάλ κατακτά το πρώτο τρόπαιο!

 



arrow_3c.png Στις 13 Ιουνίου του 1956, 38000 θεατές γέμισαν το Park des Prince για να δουν ποιος θα κατακτήσει το πρώτο κύπελλο πρωταθλητριών.
 

 

Δείτε τα αποτελέσματα και τον δρόμο προς τον τελικό της διοργάνωσης του Κυπέλλου Πρωταθλητριών τη σεζόν 1955/56!


 

02.jpg


Official Programme


 

Ceremony.jpg


The Winners


 

z-match-highlights-01.jpg


Match Highlight


 

1956-european-cup-final.jpg


Οι 2 αρχηγοί Robert Jonquet και Miguel Munoz



arrow_3c.png Όπως ήταν φυσικό, οι περισσότεροι ήταν υποστηρικτές της Γαλλικής Stade de Reims Champagne. Μόλις στο έκτο λεπτό, η Reims προηγήθηκε 1-0 με κεφαλιά του Michel Leblond που κρέμασε τον Alonso μετά από σέντρα του Kopa (ο οποίος ήδη είχε υπογράψει στην Ρεάλ και από την επόμενη χρονιά θα αγωνιζόταν για την Ισπανική ομάδα). Οι παίκτες της Ρεάλ διαμαρτυρήθηκαν έντονα καθώς υποστήριζαν ότι η μπάλα δεν είχε περάσει την γραμμή. Λίγο αργότερα, οι Γάλλοι προηγήθηκαν 2-0 με τον Jean Templin μόλις στο 10. Στην συνέχεια σουτ του Kopa απομακρύνθηκε πάνω στην γραμμή, αποσοβώντας το 3-0. Η Ρεάλ στο 14ο λεπτό ξαναμπήκε στο παιχνίδι μετά από κούρσα και όμορφο σουτ του Di Stefano. Πριν τελειώσει το ημίχρονο, η Ρεάλ κερδίζει κόρνερ και με κεφαλιά ο γεννημένος στην Αργεντινή επιθετικός Hector Rial ισοφαρίζει σε 2-2.
 

1956-2-0.jpg


Γάλλοι Φίλαθλοι πανηγυρίζουν αφού η Reims είναι μπροστά στο σκορ με 2-0.



arrow_3c.png Στο δεύτερο ημίχρονο ο Di Stefanο ανέβασε κατακόρυφα την απόδοση του και η Ρεάλ πήρε τα ηνία του αγώνα. O Di Stefano βρίσκει με ωραία πάσα τον Joseito και αυτός νικάει τον Jacquet και σκοράρει όμως το γκολ ακυρώνεται ως οφσάιντ. Λίγο μετά το 60, η Stade de Reims με κεφάλιά του Michel Hidalgo, ξανά έπειτα από σέντρα του Raymond Kopa, παίρνει ξανά το προβάδισμα με 3-2.

arrow_3c.png Στο 67ο λεπτό, ο κεντρικός αμυντικός Manuel Marquitos με κούρσα και σουτ γράφει το 3-3. Η μπάλα πήγαινε εμφανώς έξω, αλλά προσέκρουσε σε πόδι Γάλλου αμυντικού αλλάζοντας πορεία και αφήνοντας τον Jacquet ανήμπορο να αντιδράσει.

arrow_3c.png 11 λεπτά πριν την λήξη του τελικού ο Gento μετά από κούρσα βγάζει ωραία σέντρα και ο Rial με το δεύτερο προσωπικό του τέρμα έδωσε το προβάδισμα με 4-3 για πρώτη φορά στην Ρεάλ Μαδρίτης. Δύο λεπτά πριν την λήξη του αγώνα οι Γάλλοι είχαν δοκάρι με τον Templin και τελικά η Ρεάλ κράτησε την νίκη και κατέκτησε το τρόπαιο.
 

 

Η ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης που κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών.

 

Share this post


Link to post

 

1956/57: Το Κύπελλο παραμένει στην Μαδρίτη!

 

1957-scoreboard.png



arrow_3c.png Μετά την πρώτη διοργάνωση και την κατάκτηση του τροπαίου από την Ρεάλ Μαδρίτης η επιτυχία του νέου θεσμού του κυπέλλου πρωταθλητριών ήταν ολοφάνερη. Την δεύτερη χρονιά διοργάνωσης του, τo 1956, στον τελικό συναντήθηκε η Ρεάλ Μαδρίτης με την Φιορεντίνα. Ο τελικός διεξήχθη στην Ισπανία, στην έδρα της Ρεάλ Μαδρίτης στο ιδιόκτητο στάδιο 'Santiago Bernabeu' που μόλις πρόσφατα είχε πάρει το όνομα του. Τον παρακολούθησε ένα πλήθος 124, 000 θεατών. Πριν την έναρξη του παιχνιδιού δημιουργήθηκε ένταση ανάμεσα σε Ιταλούς και Ισπανούς από την επιμονή των Ιταλών να διεξαχθή το παιχνίδι με το φως της ημέρας, προτού νυχτώσει. Αυτό εξόργισε τους υπεύθυνους του γηπέδου που είχαν ξοδέψει £100,000 ώστε να τοποθετηθούν οι μεγαλύτεροι και καλύτεροι προβολείς που υπήρχαν στον κόσμο την εποχή τότε.
 

Δείτε τα αποτελέσματα και τον δρόμο προς τον τελικό της διοργάνωσης του Κυπέλλου Πρωταθλητριών τη σεζόν 1956/57!


1957-Road-to-the-final.jpg


 

1957-Fiorentina.jpg


ACF Fiorentina


 

1957-Real-Madrid.jpg


Real Madrid FC


 

1957-Trophy.jpg


Celebrations


 

1957-UNewspaper.jpg


Headlines


 

1957-lineups.jpg


Lineups



arrow_3c.png Με την έναρξη του παιχνιδιού όλοι περίμεναν την Ρεάλ να κυριαρχήσει στο γήπεδο και να φτάσει σχετικά εύκολα στη νίκη μιας και έπαιζε εντός έδρας, αλλά η εξέλιξη του ματς ήταν διαφορετική. Σκληρά μαρκαρίσματα, αντικανονικά χτυπήματα, εντάσεις και ψιλοκαυγάδες αποσυντόνισαν την Ρεάλ και έπρεπε να φτάσουμε 20 λεπτά πριν την λήξη και με μια αμφισβητούμενη φάση για να πάρουν οι κάτοχοι του τίτλου το προβάδισμα στο σκορ. Ο Mateos έπεσε μέσα στην μικρή περιοχή, κοντά στο ύψος του πέναλτυ, και ο Leopold Horn, ο εμφανώς νευρικός και κατώτερος των περιστάσεων, Ολλανδός διαιτητής έδειξε το σημείο του πέναλτυ. Οι παίκτες της Φιορεντίνα διαμαρτύρονταν και τραβούσαν τον διαιτητή προς την μεριά του επόπτη που νωρίτερα είχε σημειώσει τον παίκτη της Ρεάλ σε θέση οφσάιντ. Παρά τις διαμαρτυρίες ο διαιτητής δεν άλλαξε την αρχική του υπόδειξη και ο Di Stefano εκτέλεσε την εσχάτη των ποινών και έδωσε το προβάδισμα στην Ρεάλ Μαδρίτης.
 

1957-Real-Fiorentina-01.jpg



arrow_3c.png Έξι λεπτά αργότερα, η συνεργασία του Kopa με τον Gento είχε σαν αποτέλεσμα ο τελευταίος να σημειώσει το 2-0 και να σφραγίσει τη νίκη και την κατάκτηση του δεύτερου συνεχόμενου Ευρωπαικού Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
 

 



arrow_3c.png Την απονομή του κυπέλλου στον αρχηγό της Ρεάλ, Miguel Munoz που έπαιξε το τελευταίο Ευρωπαικό του παιχνίδι, έκανε ο στρατηγός Franco. Ο αρχηγός της Ρεάλ πήγε το κύπελλο στο κέντρο του γηπέδου εν μέσω γενικού παραληρήματος στις εξέδρες του Santiago Bernabeu. Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο θα έμενε στην Μαδρίτη για άλλη μία χρονιά!
 

1957-real-madrid-squad.jpg


Η ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης που κατέκτησε το δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών.

 

Share this post


Link to post

1957/58: Το Άστρο του Di Stefano οδηγεί τη Ρεάλ!



1958-scoreboard.png



arrow_3c.png Ο τελικός αυτή τη χρονιά διεξήχθη στο Στάδιο Χέϋζελ των Βρυξελλών στο Βέλγιο. Ήταν ο πρώτος τελικός της διοργάνωσης που διεξήχθη σε ουδέτερο έδαφος. Έγινε στις 28 Μαΐου του 1958 και αντιμέτωπες βρέθηκαν οι ομάδες της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μίλαν μπροστά σε 67,000 θεατές.

Δείτε τα αποτελέσματα και τον δρόμο προς τον τελικό της διοργάνωσης του Κυπέλλου Πρωταθλητριών τη σεζόν 1957/58!


1958-Road-to-the-final.jpg



arrow_3c.png Η Μίλαν εκείνη τη χρονιά είχε κάνει την πιο ακριβή μεταγραφή στην ιστορία, αποκτώντας τον Ουρουγουανό Juan Schiaffino που είχε κατακτήσει το Μουντιάλ του 1954. Επίσης είχε αγοράσει τον Σουηδό χρυσό ολυμπιονίκη Nils Liedholm. Η Ρεάλ από την πλευρά της είχε να αντιπαρατάξει τον γιγαντιαίο Ουρουγουανό κεντρικό αμυντικό Jose Santamaria, ακόμα έναν αστέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954, που αποκτήθηκε να αντικαταστήσει τον Munoz που πρόσφατα σταμάτησε την καριέρα του. Νωρίτερα τη μέρα του τελικού, ο Rial κατά την επίσκεψη του στο Atomium στραμπούληξε τον αστράγαλο του και η συμμετοχή του στον τελικό μέχρι την τελευταία στιγμή ήταν αμφίβολη. Τελικά η ιατρική ομάδα της Ρεάλ έδωσε το πράσινο φως για την συμμετοχή του.

1958-Newspaper.jpg


Headlines



1958-highlights-01.jpg


Highlight



1958-lineups.jpg


Lineups



1958-poster-01.jpg


Celebrations



1958-poster.jpg


Real Poster



1958-ticket.jpg


Official Programme



1958-trophy.jpg


The Trophy



arrow_3c.png Προς έκπληξη πολλών, η Μίλαν ήταν αυτή που πήρε προβάδισμα στο σκορ λίγο πριν συμπληρωθούν 60 λεπτά, όταν σε μια αντεπίθεση ο Juan Schiaffino σημείωσε το πρώτο γκολ. Λίγο αργότερα η Μίλαν στάθηκε άτυχη καθώς ο Cucchiaroni σημάδεψε το δοκάρι της εστίας της Ρεάλ Μαδρίτης και έχασε την ευκαιρία να διευρύνει το προβάδισμα της ομάδας του. Το μεγάλο αστέρι της Ρεάλ ο Di Stefano ήταν πανταχού παρών. Μάρκαρε στην άμυνα, έφτιαχνε παιχνίδι από το κέντρο και στην επίθεση ήταν διαρκής πηγή κινδύνου.

arrow_3c.png Ο Di Stefano λοιπόν, μόλις 15 λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα, ισοφάρισε για τη Ρεάλ. 4 λεπτά αργότερα ο Grillo έβαλε πάλι μπροστα στο σκορ την Μίλαν, προτοπορία που κατάφεραν να κρατήσουν για μόλις ένα λεπτό αφού ο Rial ισοφάρισε ξανά σε 2-2 για την Ρεάλ. Ο Di Stefano πέταγε στο γήπεδο αλλά εξίσου καταπληκτικός ήταν και ο Σουηδός Nils Liedholm ο οποίος παραλίγο και θα γινόταν ο ήρωας της βραδιάς όμως δευτερόλεπτα πριν το σφύριγμα της λήξης της κανονικής διάρκειας το σουτ του σταμάτησε στο δοκάρι. Με το σκορ 2-2 αυτός ήταν ο πρώτος τελικός του κυπέλλου πρωταθλητριών που θα κρινόταν στην παράταση.

arrow_3c.png Όπως και οι δύο προηγούμενοι τελικοί (και στο Παρίσι και στην Μαδρίτη), έτσι και αυτός έμελλε να καταλήξει στην Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Gento μετά από προσπάθεια που κατέληξε πρώτα στο δοκάρι κατάφερε στη συνέχεια να σκοράρει και να χαρίσει στην Ρεάλ Μαδρίτης το τρίτο της συνεχόμενο Κύπελο Πρωταθλητριών. Η Μίλαν αδιαμφισβήτητα ήταν μέχρι τότε το δυσκολότερο εμπόδιο σε αυτή την καταπληκτική πορεία.

1958-real-madrid-squad.jpg


Η σύνθεση της Ρεάλ Μαδρίτης



arrow_3c.png Αν και το κατόρθωμα της κατάκτησης για τρίτη συνεχόμενη φορά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ήταν τέράστιο, η Ευρώπη εκείνη την χρονιά συγκλονιζόταν από το αεροπορικό δυστύχημα που κόστισε τη ζωή οκτώ παικτών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Μόναχο. Η UEFA σε μία ένδειξη συμπαράστασης επέτρεψε την συμμετοχή της Μάντσεστερ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών της επόμενης χρονιάς, μαζί με τους Wolverhampton Wanderers που είχαν στεφθεί πρωταθλητές Αγγλίας, ώστε οι νεαροί παίχτες να εγκλιματιστούν γρήγορα σε υψηλού επιπέδου ανταγωνισμό. Στην πραγματικότητα όμως θα χρειαζόταν πάνω από μια δεκαετία για την Μάντσεστερ προκειμένου να ανακτήσει τα πρωτεία στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

1958-alfredo-distefano.jpg


Alfredo Di Stefano

Share this post


Link to post

 

1958/59: Ο Di Stefano οδηγεί την Ρεάλ!


 

1959-scoreboard.png



arrow_3c.png Οι 78,000 θεατές που συγκεντρώθηκαν στο Neckarstadion της Στουτγκάρδης είδαν μια επάναληψη του πρώτου τελικού του κυπέλλου πρωταθλητριών ανάμεσα στην κάτοχο του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης και την Γαλλική Stade de Reims. Η ομάδα του Albert Batteux είχε στις τάξεις της τον Just Fontaine, τον Γάλλο διεθνή επιθετικό που στο πρόσφατο Παγκόσμιο κύπελλο του 1958 σημείωσε 13 τέρματα και κουβάλησε στις πλάτες του την Reims στον δεύτερο τελικό της ιστορίας της.
 

1959-Neckarstadion.jpg


Neckarstadion


 

1959-Real-Squad.jpg


Real Madrid


 

1959-Real-star-players.jpg


Real Legends


 

1959-lineups.jpg


Lineups


 

1959-programme.jpg


Final Programme



arrow_3c.png Ο τελικός αποδείχθηκε τελικά εύκολη υπόθεση για τη Ρεάλ η οποία να σημειωθεί ότι έπαιζε χωρίς τον τραυματία Puscas. Μόλις στο δεύτερο λεπτό ο Enrique Mateos σκοράρει και η Ρεάλ παίρνει το προβάδισμα στο σκορ. Στο 13ο λεπτό ο Γερμανός διαιτητής Albert Dusch σφυρίζει πέναλτυ υπέρ της Ρεάλ όμως ο Colonna, ο τερματοφύλακας της Reims, νικάει τον Mateos, αποκρούει και κρατάει τον δείκτη του σκορ στο 1-0.
 

 



arrow_3c.png Στο δεύτερο ημίχρονο και μόλις δύο λεπτά από την έναρξη του ο Di Stefano σκοράρει και διατηρεί την παράδοση που τον θέλει να χρίζεται σκόρερ σε όλους τους τελικούς του κυπέλλου πρωταθλητριών. Το 2-0 ήταν και το τελικό σκορ και το τρόπαιο θα έμενε στην Μαδρίτη για ακόμη ένα χρόνο. Η Ρεάλ έμοιαζε πιο δυνατή από ποτέ και δεν φαινόταν κάπου στην Ευρώπη η ομάδα που θα ήταν ικανή να αμφισβητήσει τα πρωτεία της.
 

1959-real-reims.jpg


 

1959-Real-Madrid.jpg

 

Share this post


Link to post

 

1959/60: Η απίστευτη Ρεάλ διαλύει την Άϊντραχτ!


 

1960-scoreboard.png



arrow_3c.png Το 1960 όλη η Ευρώπη πίστευε ότι η Άϊντραχτ Φρανκφούρτης θα ήταν η ομάδα που θα έριχνε από τον θρόνο της την επί 4 συναπτά έτη κυπελλούχο Ρεάλ Μαδρίτης. Η Άιντραχτ, σε αντίθεση με την Ρεάλ που είχε παίκτες από όλο το κόσμο, ήταν μια αμιγώς Γερμανική ομάδα. Τα αστέρια της που την οδήγησαν μέχρι τον τελικό ήταν ο Alfred Pfaff που στον ημιτελικό με τους Ρέιντζερς Γλασκώβης πέτυχε 4 γκολ και ο δυναμικός εξτρέμ Richard Kress. Στην επίθεση ήταν ο επικίνδυνος και απρόβλεπτος νεαρός σέντερ φορ Erwin Stein και ο Lindner που είχε ήδη σκοράρει 6 γκολ στο κύπελλο πρωταθλητριών εκείνη τη χρονιά. Η Άϊντραχτ έπαιζε γρήγορο και επιθετικό ποδόσφαιρο και απειλούσε ξεκάθαρα την κυριαρχία της Ρεάλ.

arrow_3c.png Ο τελικός ανάμεσα τους ήταν κατά γενική ομολογία ένας από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος στην ιστορία του θεσμού. Η 18η Μαΐου, μέρα διεξαγωγής του τελικού ήταν ημέρα κατάριψης ρεκόρ. Το πλήθος που μαζεύτηκε για να παρακολουθήσει τον τελικό ήταν 127,621 θεατές, αριθμός που δεν έχει ξεπεραστεί μέχρι σήμερα. Τα έσοδα από τα εισιτήρια ήταν £55,000, ποσό ρεκόρ για την εποχή στην Βρετανία, περίπου 70 εκατομμύρια άνθρωποι θα τον παρακολουθούσαν από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες ενώ είναι μέχρι και σήμερα ο τελικός που επιτεύχθηκαν τα περισσότερα τέρματα.
 

1960-Real.jpg


Real Madrid FC


 

1960-alfredo-di-stefano-02.jpg


Alfredo Di Stefano


 

1960-final.jpg


The Captains


 

1960-hampden-park.jpg


Hampden Park


 

1960-lineups.jpg


Lineups


 

1960-newspaper.jpg


Poster


 

1960-official-poster.jpg


Programme


 

1960-teamsheet-Athur-Montford.jpg


Teamsheet


 

1960-ticket.jpg


Ticket



arrow_3c.png Το παιχνίδι ξεκίνησε με ένα γρήγορο γκολ από τους Γερμανούς. Η Ρεάλ μπήκε στον αγωνιστικό χώρο λίγο νωθρά ένω οι παίκτες της φάνηκε να υποτιμούν τους αντιπάλους τους. Οι παίκτες της Άϊντραχτ από την άλλη, μπήκαν στο γήπεδο με ενθουσιασμό, δύναμη και ζωντάνια δείχνοντας απο νωρίς τις άγριες διαθέσεις τους. Σέντρα σουτ του Meier στο πρώτο κιόλας λεπτό εξουδετερώθηκε με υπερενταση από τον Dominguez τον τερματοφύλακα της Ρεάλ Μαδρίτης. Ακολούθησαν επικύνδυνες προσπάθειες απο τους Kress και Pfaff και στο 18ο λεπτό ο Kress με βολέ άνοιξε το σκορ για την Άϊντραχτ που μέχρι εκείνο το σημείο του αγώνα το δικαιούτο απόλυτα.

arrow_3c.png Με την Ρεάλ μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο κατώτερη των περιστάσεων η έκπληξη διαγραφόταν. Όμως τότε ήταν που ανέλαβε δράση ο Di Stefano και άλλαξε όλη η ροή του αγώνα. Αμέσως μετά το γκολ της Άϊντραχτ ο Puskas με κεφαλιά βρίσκει τον Gento πίσω από την Γερμανική άμυνα όμως το σουτ του περνάει ελάχιστα έξω. Στην επόμενη φάση ο Canario τροφοδοτεί τον Di Stefano στην μικρή περιοχή και αυτός νικάει τον Loy, τον Γερμανό τερματοφύλακα για να σκοράρει και να ισοφαρίσει μεν, αλλά και να διευρύνει το απίστευτο ακόμα και σήμερα ρεκόρ του να σκοράρει σε 5 συνεχόμενους τελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

arrow_3c.png Δύο λεπτά αργότερα πάλι o Di Stefano στέλνει την μπάλα στα δίκτυα εκμεταλλευόμενος ασταθή απόκρουση του Loy έπειτα απο σουτ του Canario και γράφει το Ρεάλ Μαδρίτης Άϊντραχτ 2-1. Με τον Di Stefano να είναι παντού στο γήπεδο, με την ταχύτητα και τον έλεγχο της μπάλας από τους Gento και Canario και με τις τεχνικές ικανότητες του Puskas στην επίθεση οι παίκτες της Ρεάλ κυριάρχησαν κατά κράτος και ήταν θέμα χρόνου μέχρι να καταρρεύσει η Γερμανική άμυνα.
 

 



arrow_3c.png Ο Ούγγρος άσος έγραψε το 3-1 με την λήξη του ημιχρόνου πετυχαίνοντας ένα καταπληκτικό και δύσκολο τέρμα με την μπάλα να καρφώνεται στα δίχτυα από πολύ κλειστή γωνία. Στο 56 μετά από πέναλτυ που υπέπεσε ο Lutz o Puskas έκανε το 4-1 ενώ, ακολούθησαν άλλα δυο δικά του γκολ, ένα με κοντινή κεφαλιά και ένα με ψηλοκρεμμαστό σουτ και έτσι το σκορ διαμορφώθηκε σε 6-1. 6-1 20 λεπτά πριν την λήξη του τελικού! Οι Γερμανοί μείωσαν με τον Stein σε 6-2, αλλά αμέσως μετά ο Di Stefano μετά από κούρσα από την σέντρα και άψογο ένα δύο δέχτηκε την μπάλα μές στην μικρή περιοχή, εξαπέλυσε έναν κεραυνό και η μπάλα καρφώθηκε στην αριστερή γωνία των διχτυών της Άϊντραχτ διαμορφώνοντας το σκορ σε 7-2. Ο Di Stefano πέτυχε Χάτ Τρικ που τόσο πολύ το δικαιούτο.

arrow_3c.png Οι Γερμανοί κατάφεραν να σκοράρουν με τον Stein άλλη μία φορά και να μειώσουν έτσι σε 7-3 αλλά η διαφορά κλάσης ήταν εμφανής. Κανένας από τους θεατές που βρέθηκαν στο Hampden της Γλασκώβης δεν είχε ξαναδεί μια τέτοια ποδοσφαιρική πανδαισία. Τα ονόματα των Gento, Puskas, Canario μα άνω από όλα του Di Stefano θα τους χαρασόταν στην μνήμη για πολλά χρόνια στο μέλλον. Το κύπελλο σήκωσε ο Zarraga και μαζί με την υπόλοιπη ομάδα έκαναν τον γύρο του θριάμβου μπροστά σε ένα ξέφρενο πλήθος που ακόμα δεν μπορούσε να αντιληφθεί την ποδοσφαιρική πανδαισία που προηγήθηκε και το ποδοσφαιρικό μεγαλείο αυτής της ομάδας.
 

1960-real-eintracht.jpg



arrow_3c.png Η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν η αδιαμφισβήτητη βασίλισσα της Ευρώπης. Καμία ομάδα στην Ευρώπη δεν φαινόταν ικανή να πλησιάσει την ποδοσφαιρική τελειότητα που παρουσίαζε στο γήπεδο αυτή η ομάδα. Έχει κερδίσει τα πρώτα 5 Ευρωπαϊκά Κύπελλα, όμως αντί η ποδοσφαιρική ψαλίδα με τις υπόλοιπες ομάδες της Ευρώπης να μικραίνει, δείχνει αντίθετα πως μεγαλώνει.
 

1960-distefano-5-cups.jpg



 

1960-Road-to-the-final.png

 

Share this post


Link to post

1960/61: Η Μπενφίκα σταμάταει το μονοπώλιο της Ρεάλ!



1961-scoreboard.png



arrow_3c.png Ελάχιστοι ήταν το 1960 στην Ευρώπη εκείνοι που δεν πίστευαν ότι η Μπαρτσελόνα θα στεφόταν πρωταθλήτρια Ευρώπης, ειδικά την στιγμή που είχαν αποκλείσει την επί πέντε συνεχόμενα χρόνια κάτοχο του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης. Εκτός του αποκλεισμού της Ρεάλ, κάτι που να σημειωθεί ότι δεν είχε κατορθώσει καμία Ευρωπαϊκή ομάδα τα πέντε προηγούμενα χρόνια, η Μπαρτσελόνα είχε να επιδείξει μια ικανότατη επιθετική γραμμή ισάξια με αυτήν της μισητής της αντιπάλου. Αντί των Canario, Puskas, Gento, Di Stefano και Del Sol, η Μπαρτσελόνα είχε να αντιπαρατάξει την τεχνική και την εκπληκτική ικανότητα στις ντρίπλες του Kubala, τον ικανότατο στο υψηλό παιχνίδι και με πολύ καλό σουτ Kocsis, την ταχύτητα και τα άψογα τελειώματα του Evaristo, την δημιουργικότητα και φαντασία του Suarez και την δύναμη και τον ρυθμό που της έδινε ο Zoltan Czibor. Αρχηγό και κάτω από τα δοκάρια είχε τον Ramallets, τον επί μια δεκαετία βασικό τερματοφύλακα της Εθνικής Ισπανίας. Στη δύση της καριέρας του πια ,στα 37, έβλεπε το κύπελλο πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης τον τέλειο τρόπο να επισφραγίσει μια μεγάλη καριέρα. Στην Ευρώπη η Μπαρτσελόνα είχε αρκετή εμπειρία καθώς είχε κατακτήσει δύο φορές το νεοιδρυθέν τότε κύπελλο εκθέσεων.

1961-barcelona-hungarians.jpg


Hungarian Trio



1961-benfica-squad-01.jpg


Benfica



1961-captains.jpg


The Captains



1961-lineup.jpg


Lineup



1961-programme.jpg


Programme



arrow_3c.png Οι Πορτογαλικές ομάδες από την άλλη, τα προηγούμενα χρόνια δεν κατορθώναν να περάσουν τον δεύτερο γύρο στο κύπελλο πρωταθλητριών όποτε το γεγονός και μόνο ότι η Μπενφίκα έφτασε μέχρι τον τελικό ήταν κάτι που δεν μπορούσαν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα να το φανταστούν. Ο μόνος που ίσως πίστευε στις δυνατότητες της ομάδας, ήταν ο Ούγγρος προπονητής της Bela Guttmann ο οποίος μεταμόρφωσε την Μπενφίκα σε ένα αξιόμαχο σύνολο. Με μόλις μία μεταγραφή, αυτή του Jose Augusto που όμως γρήγορα θα εξελισσόταν στον καλύτερο δεξιό εξτρέμ των Ευρωπαϊκών γηπέδων, ο Guttmann άλλαξε το στυλ παιχνιδιού της ομάδας και την έφτασε στην ελίτ της Ευρώπης. Στα γκολπόστ ήταν ο μεγαλόσωμος Pereira, στο κέντρο της άμυνας ο βράχος Germano, στο κέντρο υπήρχε ο δημιουργικός και πανέξυπνος Mario Coluna, ενώ στην επίθεση δέσποζε το όνομα του Jose Aguas, που με μέσο όρο ένα γκολ ανά παιχνίδι σε περίπου 500 ματς στην Πορτογαλία, είχε ήδη σκοράρει δέκα γκολ στην Ευρώπη μέχρι τόν τελικό της Βέρνης.

arrow_3c.png Το παιχνίδι στο στάδιο Wankdorf της Βέρνης, ξεκίνησε και φάνηκε ξεκάθαρα ποιός ήταν το φαβορί και ποιός το αουτσάιντερ. Η Μπαρτσελόνα κυριάρχησε στο γήπεδο και σφυροκοπούσε την εστία της Μπενφίκα. Η άμυνα της Μπενφίκα προσπαθούσε να αποσοβήσει τα χειρότερα αλλά άντεξε μέχρι το 21ο λεπτό. Σε επέλαση του Kubala και του Suarez από τα δεξιά, ο Suarez βγάζει την σέντρα και ο Kocsis με δυνατή κεφαλιά στέλνει την μπάλα στα δίχτυα σημειώνοντας το 1-0. Όλα πηγαίναν σύμφωνα με το σενάριο, όχι όμως για πολύ καθώς σε 10 λεπτά όλα θα άλλαζαν.

arrow_3c.png Σε μία από τις σπάνιες επισκέψεις της Μπενφίκα στα καρέ της Μπαρτσελόνα από αριστερά, ο έμπειρος Ramallets έκανε μια κακή και εντελώς άσκοπη έξοδο σε σέντρα του Cavem, με αποτέλεσμα να αφήσει την εστία του ανυπεράσπιστη, και η μπάλα να καταλήξει στον Aguas που την έσπρωξε απλά στα δίχτυα σημειώνοντας έτσι το ενδέκατο και πιο εύκολο προσωπικό του τέρμα στην Ευρώπη. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, άμέσως μετά την σέντρα, η μπάλα μετά από επίθεση των παικτών της Μπενφίκα πήγε στον Foncho, τον δεξιό οπισθοφύλακα της Μπαρτσελόνα ο οποίος στην προσπάθεια του να απομακρύνει, έδωσε ύψος στη μπάλα. Ο Ramallets βγήκε να την αποκρούσει, τυφλώθηκε από τον ήλιο, ήρθε σε βοήθεια και ο Foncho και άθελα του την έστειλε στα δίχτυα της ομάδας του. Η Μπενφίκα ήταν μπροστά με 2-1. Τα γεγονότα αυτά επηρρέασαν ψυχολογικά αρνητικά την Μπαρτσελόνα και για το υπόλοιπο του πρώτου ημιχρόνου η Μπενφίκα κυριάρχησε στο γήπεδο.

arrow_3c.png Όλοι πίστευαν ότι στην ανάπαυλα του ημιχρόνου η Μπαρτσελόνα θα ανασυντασσόταν και θα ανέτρεπε το σκορ, όμως δεν άλλαξαν πολλά πράγματα, και κανείς δεν εξεπλάγη όταν η Μπενφίκα με ένα σουτ του Coluna από τα 10 μέτρα προηγήθηκε με 3-1. Κάπου σε εκείνο το σημείο, μισή ώρα πριν το τέλος, τα αστέρια της Μπαρτσελόνα αφυπνήστηκαν. Πήραν τον έλεγχο του γηπέδου και βομβάρδιζαν την εστία της Μπενφίκα. Όμως ο Pereira κάτω από τα δοκάρια ήταν σε πολύ καλή ημέρα πραγματοποιώντας καταπληκτικές επεμβάσεις, ενώ και ο Kocsis στάθηκε άτυχος όταν η κεφαλιά του σταμάτησε στο δοκάρι της άδειας εστίας.

arrow_3c.png 15 λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα ο Czibor με μακρινό σουτ κατάφερε να σκοράρει και να μειώσει έτσι η Μπαρτσελόνα σε 3-2. Τώρα όλη η Μπενφίκα ήταν πίσω από την σέντρα αλλά κανείς δεν πίστευε ότι θα άντεχε. O Evaristo είχε δοκάρι, ενώ και ο Kubala και ενώ ο διαιτητής ήταν έτοιμος να σφυρίξει την λήξη της αναμέτρησης σημάδεψε το αριστερό δοκάρι και έτσι παρ' όλες τις χαμένες ευκαιρίες και τα δοκάρια, ο αγώνας έληξε και η Μπενφίκα στέφθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης.

1961-benfica-barca.jpg



arrow_3c.png Ήταν μια μεγάλη έκπληξη για την ποδοσφαιρική Ευρώπη. Η Μπενφίκα γινόταν η δεύτερη ομάδα που κατακτούσε το κύπελλο πρωταθλητριών. Το στοίχημα για την Μπενφίκα ήταν τώρα να αποδείξει ότι η επιτυχία αυτή δεν ήταν πυροτέχνημα και έπρεπε να εδραιώσει την παρουσία της και να υπερασπιστεί τον τίτλο της απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης και τις άλλες Ευρωπαϊκές ομάδες στην αμέσως επόμενη διοργάνωση.

Share this post


Link to post

1961/62: Eusebio το 'Μαύρο Μαργαριτάρι' της Μπενφίκα!



1962-scoreboard.png



arrow_3c.png Ο τελικός του 1962 ήταν ανάμεσα στην αδιαφιλονίκητη βασίλισσα της Ευρώπης Ρεάλ Μαδρίτης και την κάτοχο του τροπαίου Μπενφίκα η οποία στον προηγούμενο τελικό είχε επικρατήσει της Μπαρτσελόνα. Θα κατάφερνε η Ρεάλ να επιβεβαιώσει την ανωτερότητα της ή θα κατάφερνε η Μπενφίκα να αποδείξει ότι πλέον ανήκει και εκείνη στο γκρούπ των ισχυρών του Ευρωπαικού ποδοσφαίρου; Στο Ολυμπιακό Στάδιο του Άμστερνταμ μαζεύτηκαν 60,000 θεατές για να παρακολουθήσουν έναν συναρπαστικό τελικό και το θέαμα τελικά τους αποζημίωσε.

1962-benfica-team.jpg


Benfica



1962-poster.jpg


Programme



1962-puskas-scores.jpg


Ferenc Puskas



arrow_3c.png Στο πρώτο ημίχρονο ο Di Stefano και ο Ferenc Puskas κυριάρχησαν στο γήπεδο. Ο Di Stefano έδινε ρυθμό και έφτιαχνε παιχνίδι ενώ ο Puskas ήταν κίνδυνος θάνατος για την εστία των Πορτογάλλων. Στο 18ο λεπτό, ο Di Stefano βγάζει με καταπληκτική μπαλιά τον Puskas στην πλάτη της άμυνας της Μπενφίκα περίπου στη σέντρα, και εκείνος μετά από κούρσα 40 μέτρων εκτελεί τον ανήμπορο Pereira για να δώσει το προβάδισμα στην Ρεάλ Μαδρίτης με 1-0. 5 λεπτά αργότερα ο Puskas ξαναχτυπάει. 5 μέτρα έξω από την μεγάλη περιοχή της Μπενφίκα, εξαπολύει έναν κεραυνό, ο Pereira πέφτει αλλά η μπάλλα αναπηδά μπροστά του και καταλήγει στα δίχτυα της ομάδας του για το 2-0. Η Ρεάλ έδειχνε ποιος είναι το αφεντικό στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Παρ' όλα αυτά η κάτοχος του τίτλου συνήλθε γρήγορα και μέσα σε 10 λέπτα κατάφερε να ισοφαρίσει. Αρχικά ο Aguas μετά από σουτ του Eusebio στο δοκάρι σημείωσε το 2-1, και στη συνέχεια ο Cavem με καταπληκτικό σουτ λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή της Ρεάλ έγραψε το 2-2. Το παιχνίδι ξανάρχιζε απο το μηδέν. Η Ρεάλ 6 λεπτά πριν την λήξη του ημιχρόνου κατάφερε πάλι με τον Puskas, που σημείωσε χατ τρικ, να προηγηθεί με 3-2 και να παίρνει πάλι τα ηνία του αγώνα.

arrow_3c.png Ο Guttmann ήξερε ότι αν η Μπενφίκα ήθελε να υπερασπιστεί τον τίτλο της έπρεπε να περιορίσει τον Di Stefano. Μπορεί ο Puskas να είχε ήδη σημειώσει χατ τρικ, αλλά η δημιουργία και η πηγή έμπνευσης της Ρεάλ ήταν ο Di Stefano. Έτσι ανέθεσε το μαρκάρισμα του για το δεύτερο ημίχρονο στον Cavem. Αυτή η κίνηση αποδείχτηκε στρατηγικής σημασίας και με τον Di Stefano πολύ καλά μαρκαρισμένο και τον Puskas να μην τροφοδοτείται η Μπενφίκα γρήγορα κυριάρχησε και κατάφερε να ισοφαρίσει με τον Coluna στο 50ο λεπτό σε 3-3 με ένα άπιαστο σουτ απο τα 25 μέτρα. Στο 64' ο νεαρός σουπερ σταρ της Μπενφίκα Eusebio ανατράπηκε από τον κουρασμένο πλέον Di Stefano και ευστόχησε από την άσπρη βούλα για να γράψει το Ρεάλ Μαδρίτης - Μπενφίκα 4-3. 5 λεπτά αργότερα, το "Μαύρο Μαργαριτάρι" με κοντινό σουτ έκανε το 5-3 που έμελλε να είναι και το τελικό σκορ της αναμέτρησης.

arrow_3c.png Με το σφύριγμα της λήξης, ο νεαρός Eusebio έτρεξε 30 μέτρα για να ανταλλάξει φανέλα με τον μεγάλο μαγιάρο Ferenc Puskas. Η σκηνή που ο μεγάλος (και ηλικιακά πλέον) Ούγγρος έδινε την φανέλα στον μικρό ήταν συμβολική. Ήταν η αλλαγή φρουράς, το τέλος μιας εποχής και το πέρασμα της σκυτάλης σε μια μεγάλη συναρπαστική ομάδα από την Λισσαβώνα. Δευτερόλεπτα μετά, ο Eusebio βρισκόταν στους όμους φιλάθλων της Μπενφίκα που παραληρούσαν.

1962-benfica-real.jpg


Eusebio



arrow_3c.png Η Μπενφίκα κατάφερε με τον πιο εμφατικό τρόπο να δείξει ότι βρίσκεται πανάξια στην κορυφή της Ευρώπης τα δύο τελευταία χρόνια. Όχι μόνο κατάφερε να κερδίσει τόσο την Μπαρτσελόνα όσο και την Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά επιπλέον είχε στις τάξεις της έναν από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου τον Eusebio.

Share this post


Link to post

akimwi.png

1962/63: Ο Altafini δίνει το κύπελλο στην Μίλαν!


1963-scoreboard.png



  • Ο τελικός του 1963 ήταν ανάμεσα στην Μπενφίκα από την Πορτογαλία και την Μίλαν από την Ιταλία. Αυτός ο τελικός ήταν ο πρώτος στον οποίο δεν συμμετείχε ομάδα από την Ισπανία. Ο αγώνας έγινε στο Γουέμπλεϋ του Λονδίνου ένα όμορφο Μαγιάτικο απόγευμα και εκεί έγινε η αποκάλυψη του ταλέντου ενός νεαρού Ιταλού παίχτη, του Gianni Rivera. Ο Rivera ήταν από τους βασικούς στυλοβάτες της πορείας της Μίλαν μέχρι τον τελικό, αλλά και στο συγκεκριμμένο παιχνίδι φάνηκε αντάξιος των προσδοκιών των συμπατριωτών του. Ήταν η πηγή δημιουργίας και ο οργανωτής για την Μίλαν και η εξαιρετική συνεργασία του με τον Βραζιλιάνο José Altafini στην επίθεση αποδείχθηκε σημαντική και παραγωγική κατά την διάρκεια του αγώνα.



1963-exchanging-pennants.jpg


1963-final.jpg


1963-maldini.jpg


1963-milan-squad-01.jpg


1963-milan-squad.jpg


1963-trappatoni-chases-eusebio.jpg



  • Με την έναρξη του παιχνιδιού, η Μίλαν πήρε γρήγορα τον έλεγχο και τα ηνία του αγώνα. Η αμυντικοί της Μίλαν, Cesare Maldini και Giovanni Trapattoni είχαν μπλοκάρει παντελώς τους επιθετικούς της Μπενφίκα, αλλά ο Altafini σπαταλούσε τις ευκαιρίες μπροστά από την Πορτογαλική εστία. Έτσι και σύμφωνα με τον άγραφο νόμο του ποδοσφαίρου, στο 19ο λεπτό και μετά από λάθος του Trappatoni και κλέψιμο της μπάλας από τον Torres, τροφοδοτήθηκε ο Eusebio ο οποίος με χαμηλό σουτ στη γωνία έκανε το 1-0 για την Μπενφίκα. Ο αγώνας κυλούσε χωρίς πολλές ευκαιρίες προς την συμπλήρωση μίας ώρας και όλα έδειχναν ότι η Μπενφίκα θα επέστρεφε στην Πορτογαλία με το τρίτο συνεχόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών.



  • Κάπου εκεί όμως και αφού πρώτα ο Torres έχασε μεγάλη ευκαιρία να διπλασιάσει τα τέρματα της ομάδας του και να σφραγίσει τη νίκη, ανέλαβε δράση το 'Χρυσό Αγόρι' της Μίλαν. Ο Rivera κυριαρχούσε στον χώρο του κέντρου και στο 58ο λεπτό βρήκε με ωραία πάσα τον Altafini που με σούτ από τα 17 μέτρα σκόραρε και έφερε τον αγώνα στα ίσα. 10 λεπτά αργότερα, ξαναέβγαλε τον Altafini μόνο του με τον Pereira και με διπλή προσπάθεια έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Μπενφίκα γράφωντας το Μίλαν - Μπενφίκα 2-1. Ένα τέρμα για το οποίο, οι παίκτες της Μπενφίκα διαμαρτυρήθηκαν για οφσάιντ.



1963-final-poster.jpg


1963-ticket.jpg


1963-trophy.jpg



1963-milan-benfica.jpg

Share this post


Link to post

akimwi.png

1963/64: Ο Mazzola στέφει την Ίντερ πρωταθλήτρια Ευρώπης!

 

1964-scoreboard.png


 

  • Στον τελικό του 1964 στο Praterstadion της Βιέννης, στην Αυστρία, συναντήθηκε η Ρεάλ Μαδρίτης με την Ίντερ Μιλάνου. Η Ρεάλ απαρτιζόταν από τους βετεράνους πια Di Stefano, Puskas και Gento που παρ' όλα αυτά, φτάνοντας στον τελικό, απέδειξαν την τεράστια ποδοσφαιρική τους κλάση και έδωσαν απαντήσεις σε όλους αυτούς που από την αρχή της σεζόν χαρακτήριζαν την Ρεάλ σαν μια ομάδα με ηλικιωμένους και τελειωμένους παίκτες. Απέναντι τους θα συναντούσαν μια ομάδα με την πιο ισχυρή και διάσημη άμυνα στην ιστορία του ποδοσφαίρου.


 

1964-celebrations.jpg

 

1964-final.jpg

 

1964-inter-celebrations.jpg

 

1964-inter-squad.jpg

 

1964-match-poster.jpg

 

1964-mazolla-scores.jpg

 

1964-mazolla.jpg

 

1964-real-squad.jpg

 

1964-trophy.jpg


 

  • Οι Tarcisio Burgnich, Aristide Guarneri, Armando Picchi and Giacinto Facchetti συνέθεταν ένα αμυντικό τείχος που είχε ήδη μπλοκάρει τις καλύτερες Ιταλικές ομάδες και τώρα εξουδετέρωνε την αφρόκρεμα των Ευρωπαϊκών ομάδων. Ο αδιαμφισβήτητος αστέρας της άμυνας της Ίντερ ήταν ο Giacinto Facchetti. Ο προπονητής της Ίντερ, Helenio Herrera (που με την Μπαρτσελόνα είχε χάσει στον τελικό του 1961), με το που ήρθε στην ομάδα τον ανακάλύψε σε μικρή ηλικία και γρήγορα τον προώθησε στην πρώτη ομάδα. Ο Facchetti ήταν ο ιδανικός αριστερός μπακ, αφού εκτός από τα αμυντικά του προσόντα, με επελάσεις από την αριστερή πτέρυγα επεδείκνυε μεγάλη ευχέρεια και στο σκοράρισμα. Επιπλέον αν σκεφτεί κανείς ότι η Ίντερ ήταν ιδανική στο κατενάτσιο και το αντιποδόσφαιρο, ο Facchetti είχε κατά καιρούς πετύχει εντυπωσιακά γκολ. Παρ' όλα αυτά το σκοράρισμα δεν ήταν προτεραιότητα για τον Facchetti γιατί αυτό το είχε αναλάβει ο Sandro Mazzola. Ο Sandro Mazzola ήταν ο γιος του Valentino Mazzola παίκτη της μεγάλης Torino της δεκαετίας του 40 που είχε αποδεκατιστεί σε αεροπορικό δυστύχημα το 1949.
  • Ο τελικός αυτός σήμανε το τέλος μιας εποχής. Ο Di Stefano και ο Puskas δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τον δυναμισμό των Ιταλών παικτών και αυτή θα ήταν και η τελευταία τους ποδοσφαιρική παράσταση σε τόσο υψηλό επίπεδο στην Ευρώπη. Ο Puskas ήταν τελείως αποκομμένος στην επίθεση και ανάμεσα στους σκληροτράχηλους Ιταλούς αμυντικούς, ενώ ο Di Stefano με συνεχές ασφυκτικό μαν του μαν δεν μπορούσε να οργανώσει παιχνίδι και να δημιουργήσει φάσεις προς την εστία της Ίντερ. Η Ίντερ από την άλλη, με τον Suarez να οργώνει στο κέντρο κατάφερε να σκοράρει τρεις φορές. Με τον Mazzola στο 43' και στο 76' και με τον Milani κοντά στο 60'. Η Ρεάλ προσπάθησε να αντιδράσει ανεβαίνοντας λίγο πιο ψηλά, όμως οι προσπάθειες της σταματούσαν στην σκληροτράχηλη άμυνα της Ίντερ. Τελικά η Ρεάλ κατάφερε να μειώσει σε 3-1 με ένα ακροβατικό του Felo μετά από εκτέλεση κόρνερ του Puskas, είχε και ένα δοκάρι με τον Μαγιάρο άσο, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Ίντερ.


 

 


 

  • Η βραδιά αυτή ήταν ορόσημο για το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και το κύπελλο πρωταθλητριών καθώς ήταν το τέλος εποχής δυο μεγάλων παικτών. Του Alfredo Di Stefano και του Ferenc Puskas. Αδιαμφισβήτητα ήταν δύο από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου που η Ρεάλ είχε την τύχη να τους έχει στο δυναμικό της. Ζενίθ της καριέρας τους αποτελεί σίγουρα η κατάκτηση του κυπέλλου πρωταθλητριών στην Γλασκώβη όπου εναντίον της Άϊντραχτ πέτυχαν οι δυο τους επτά γκολ μαγεύοντας την ποδοσφαιρική Ευρώπη! Αυτή ήταν η τελευταία χρονιά που θα συμμετείχαν σε τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών όμως είχαν εξασφαλίσει τη θέση τους στο Πάνθεον του Παγκόσμιου ποδοσφαίρου και του θεσμού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Από την άλλη βέβαια, η Ίντερ είχε οδηγηθεί μαεστρικά από τον προπονητή της Helenio Herrera και έγινε η πρώτη ομάδα στον θεσμό που κατέκτησε το κύπελλο πρωταθλητριών χωρίς ήττα.


 

1964-sandro-mazzola.jpg


Sandro Mazzola

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1964/65: Ο Jair κάνει την διαφορά για την Ίντερ!

 

1965-scoreboard.png


 

  • Το 1965, ο τελικός του κυπέλλου πρωταθλητριών θα διεξάγοταν στο San Siro του Μιλάνου. Στον τελικό κατάφεραν να φτάσουν η κάτοχος του κυπέλλου Ίντερ, που θα έπαιζε ουσιαστικά εντός έδρας, και η Μπενφίκα από την Λισαβόνα. Η Ίντερ εκείνη την χρονιά ήταν ακόμα πιο έμπειρη, σκληρή και μεστή σαν ομάδα ενώ η Μπενφίκα είχε ακόμα στις τάξεις της οκτώ παίκτες από την ομάδα που τρία χρόνια πριν σήκωσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας στον τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης. Είχε και την εμπειρία και τις δυνατότητες να χαλάσει το πάρτυ που είχε στηθεί στο Σαν Σίρο του Μιλάνου από σχεδόν 90,000 φανατικούς φιλάθλους της Ίντερ. Η Ίντερ του Herrera, μαιτρ του κατενάτσιο, κουτσά στραβά έφτασε στον τελικό ενώ η Μπενφίκα προσέφερε θέαμα και πολλά γκολ με πρωταγωνιστές τους Eusebio και Co.
  • Παρ΄όλα αυτά η πίεση αποδείχτηκε πολύ μεγάλη ακόμα και για μια ομάδα σαν την Μπενφίκα με τις δυο κατακτήσεις του κυπέλλου πρωταθλητριών. Να σημειωθεί ότι οι Πορτογάλοι είχαν διαμαρτυρηθεί στην UEFA για τον τόπο δισξαγωγής του τελικού απειλώντας ότι θα κατέβαζαν την εφηβική τους ομάδα, όμως η UEFA δεν τους έκανε το χατήρι και έτσι ο τελικός διεξήχθη κανονικά στο Σαν Σίρο του Μιλάνου.


 

1965-eusebio-attacks.jpg

 

1965-facchetti-with-trophy.jpg

 

1965-goal.jpg

 

1965-inter-defenders.jpg

 

1965-jair-scores.jpg

 

1965-jair-with-trophy.jpg


 

  • Ο αγωνιστικός χώρος ήταν βαρύς, βρεγμένος και λασπωμένος και προδιέθεται για το κακό θέαμα που τελικά ακολούθησε. Η Μπενφίκα είχε σε μεγάλη βραδιά τον χαρισματικό Coluna στην μεσαία γραμμή, αλλά το παιχνίδι κρίθηκε από ένα γκολ της Ίντερ λίγο πριν το ημίχρονο, όταν σε χλιαρό σουτ του Jair η μπάλα γλίστρισε από τα χέρια του Costa Pereira και κατέληξε στα δίχτυα της Μπενφίκα. Την χρονιά εκείνη στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, η Ίντερ στο Σαν Σίρο είχε δεχτεί μόλις ένα γκολ, από τους Ρέιντζερς της Γλασκώβης, και αυτό αφότου είχε σκοράρει ήδη τρία. Οπότε αν ληφθεί υπόψη η απροσπέλαστη άμυνα της Ίντερ και το γεγονός ότι τραυματίστηκε ο τερματοφύλακας της Μπενφίκα και αναγκάστηκε ο Germano να εκτελέσει χρέη τερματοφύλακα, ο αγώνας έληξε με το σύνηθες και αγαπημένο 1-0 της Ίντερ.


 


 

  • Το Κύπελλο Πρωταθλητριών θα έμενε στο Μιλάνο για άλλη μία χρονιά και δεν φαινόταν κάποια ομάδα στην Ευρώπη ικανή να σπάσει την κυριαρχία της Ίντερ. Το κατενάτσιο των Ιταλικών ομάδων ήταν στις δόξες του. Η Ίντερ ήταν πρωταθλήτρια Ιταλίας και Ευρώπης. Οι επικριτές πολλοί. Κατηγορούσαν την Ίντερ για αντιποδόσφαιρο και δυσφήμιση του αθλήματος, από την άλλη όμως η Ίντερ περνούσε ημέρες δόξας και κυριαρχίας και αν μη τι άλλο ήταν έτοιμη να κατακτήσει το τρόπαιο για τρίτη συνεχόμενη φορά.


 

1965-inter-benfica.jpg

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1965/66: Η Ρεάλ Μαδρίτης κατακτά για έκτη φορά το κύπελλο πρωταθλητριών!

 

1966-scoreboard.png


 

  • Χωρίς τους μύθους Ντι Στέφανο και Πούσκας η ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης που κατέβηκε στο γήπεδο για τον τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών στο Χέϋζελ των Βρυξελλώς ήταν διαφορετική ομάδα από εκείνη την οποία είχαν συνηθίσει οι Ευρωπαίοι φίλαθλοι την προηγούμενη δεκαετία. Αποτελούμενη εξ ολοκλήρου από νεαρούς και άγνωστους παίκτες συμπεριλαμβανομένων 5 από τις ακαδημίες της, οι νέοι είχαν οδηγό τους και αρχηγό τον Gento που ήταν και ο μοναδικός που είχε παραμείνει από την θρυλική ομάδα που είχε κυριαρχήσει στην Ευρώπη. Και σίγουρα στον τελικό έπρεπε να δείξουν χαρακτήρα αν ήθελαν να έχουν ελπίδες απέναντι στούς φιλόδοξους Γιουγκοσλάβους παίκτες της Παρτιζάν. Η Παρτιζάν ήταν ή πρώτη ομάδα από την ανατολική Ευρώπη που κατάφερε να φτάσει στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης.


 

1966-european-cup-final-ticket.jpg

 

1966-official-programme.jpg

 

1966-partizan-squad.jpg

 

1966-real-madrid.jpg

 

1966-serena-scores.jpg

 

1966-the-wizzard-scores.jpg


 

  • Ο αγώνας στο Χέϋζελ των Βρυξελλών ξεκίνησε και η Παρτιζάν από το πρώτο σφύριγμα του αγώνα ξεκίνησε πολύ επιθετικά. Με μια αμυντική γραμμή που απαρτιζόταν από τους Radoslav Becejac, Branko Rasovic και Velibor Vasovic οι Γιουγκοσλάβοι κυριάρχησαν στο παιχνίδι και περιόρισαν τους αντιπάλους τους σε πιο παθητικό ρόλο με αντεπιθέσεις. Ο Milan Galic, αυτός ο εξαιρετικός επιθετικός παίχτης, που είχε πάρει ειδική άδεια από το στρατό για να παίξει σε αυτό το παιχνίδι, σπατάλησε τις 2 πρώτες ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου ενώ ο Mustafa Hasanagic σημάδεψε το δοκάρι. Το πρώτο ημίχρονο έληξε ισόπαλο χωρίς τέρματα.


 

 


 

  • Στην επανάληψη η κυριαρχία των Γιουγκοσλάβων συνεχίστηκε και τελικά στο πεντηκοστό πέμπτο λεπτό οι προσπάθειες τους ανταμείφθηκαν. Η επιμονή του Γκάλιτς από τα πλάγια είχε σαν όφελος για την Παρτιζάν ένα κόρνερ από την εκτέλεση του οποίου προέκυψε το γκολ για την Παρτιζάν με τον Vasovic. Η Παρτιζάν πέτυχε το γκολ που δικαιούτο αλλά αυτό αφύπνισε τους παίκτες της Ρεάλ. Οι νεαροί παίκτες της Ρεάλ οδηγούμενοι από τον Gento στο χώρο του κέντρου βγήκαν μπροστά και πίεσαν την Παρτιζάν η οποία ήταν ανήμπορη να αντιδράσει και να αντιμετωπίσει την πίεση. 15 λεπτά μετά το γκολ της Παρτιζάν η Ρεάλ ισοφάρισε με τον Amancio Amaro μετά από πάσα του Ramon Grosso. Η ψυχολογία ήταν τώρα με το μέρος των Ισπανών και τους πήρε μόλις 5 λεπτά για να πάρουν το προβάδισμα στο σκορ με ξαφνικό σουτ του Serena από τα 25 μέτρα που έστειλε την μπάλα στο παραθυράκι της εστίας της Παρτιζάν. Οι Γιουγκοσλάβοι δεν κατάφεραν να αντιδράσουν και έτσι οι Ισπανοί απλά άφησαν τον χρόνο να περάσει ασφαλίζοντας το παιχνίδι και κερδίζοντας έτσι το έκτο ευρωπαϊκό τρόπαιο τους.


 

1966-Gento-with-the-Cup.jpg

 

1966-Paco-Gento-with-the-Cup.jpg

 

1966-madrid-fans-celebrating.jpg

 

1966-players-on-fans-shoulders.jpg

 

1966-serena-tears.jpg

 

1966-sixth-european-cup.jpg


 

  • Οι λίγοι αστυνομικοί που βρέθηκαν στο γήπεδο δεν κατάφεραν μετά το τέλος του αγώνα να συγκρατήσουν τους οπαδούς της Ρεάλ που μπήκαν μέσα στο γήπεδο για να γιορτάσουν άλλη μια νίκη της πιο ένδοξης Ευρωπαϊκής ομάδας στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η Παρτιζάν έφτασε πολύ κοντά στην πιο μεγάλη και ένδοξη νίκη της ιστορίας της αλλά τώρα η ευκαιρία πέρασε ανεπιστρεπτί. Αμέσως μετά τον αγώνα όλοι οι μεγάλοι αστέρες της ομάδας πήραν μεταγραφή σε ομάδες της Δύσης. Ο τερματοφύλακας Milutin Soskic πήγε στην Κολωνία, ο Galic στην Σταντάρντ Λιέγης, ο Rasovic στην Αϊντχόβεν ενώ ο Vasovic, που πήρε ματαγραφή για τον Αγιαξ θα κάνει και πάλι αισθητή την παρουσία του στο μέλλον στο Κύπελλο πρωταθλητριών. Στην Μαδρίτη εν τω μεταξύ οι Ισπανοί πανηγύριζαν άλλον έναν ευρωπαϊκό τίτλο αυτήν τη φορά όμως με μία ομάδα που αποτελούνταν εξολοκλήρου από Ισπανούς παίκτες.


 

1966-real-partizan.jpg


 

  • Όλοι τους θεωρούσαν τελειωμένους αλλά η κατάκτηση του έκτου Κυπέλλου Πρωταθλητριών στα τελευταία 11 χρόνια απέδειξε το αντίθετο. Παρά τις προσπάθειες των καλύτερων ομάδων της ηπείρου η Ρεάλ Μαδρίτης κυριαρχούσε στην Ευρώπη για ακόμα μια φορά!


 

1966-real-madrid-squad.jpg

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1966/67: Η Σέλτικ Γλασκώβης κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών!

 

1967-scoreboard.png


 

  • Ο τελικός του 1967 ήταν ανάμεσα στην Σέλτικ Γλασκώβης από την Σκωτία και την μεγάλη Ίντερ Μιλάνου, η οποία είχε πρόσφατα κατακτήσει δύο φορές το τρόπαιο. Την πρώτη φορά το 1964, νικώντας στον τελικό την Ρεάλ με 3-1 και το 1965, επικρατώντας της Μπενφίκα με 1-0. Ήταν ένας από τους ελάχιστους τελικούς στην ιστορία του θεσμού που η κοινή γνώμη ήταν συντριπτικά υπέρ της μίας ομάδας από αυτές που συμμετείχαν. Αυτή η ομάδα βέβαια δεν ήταν άλλη από την Σέλτικ. Όλοι οι παίκτες της Σέλτικ είχαν γεννηθεί εντός μιας ζώνης 30 χιλιομέτρων από την ποδοσφαιρική έδρα της ομάδας στην Γλασκώβη και έπαιζε συναρπαστικό και επιθετικό ποδόσφαιρο. Απέναντι τους η ήδη δύο φορές κυπελλούχος Ίντερ Μιλάνου, κύριος εκφραστής του κατενάτσιο, του αντιποδοσφαίρου και της φιλοσοφίας 'ο σκοπός αγειάζει τα μέσα'. Η Σέλτικ ήταν ξεκάθαρα το αουτσάιντερ και οι πιθανότητες που τους έδειναν πριν τον τελικό λίγες, αλλά οι φίλαθλοι στην Ευρώπη ήλπιζαν οι Σκωτσέζοι να ανοίξουν πρώτοι την άμυνα της Ίντερ γιατί αν γινόταν το αντίθετο και κατάφερνε η Ίντερ να προηγηθεί, τότε η ροή του αγώνα θα ήταν η γνωστή. Οι Ιταλοί θα κλεινόντουσαν στην άμυνα τους να αποκρούουν τις επιθέσεις της Σέλτικ και θα αρκούνταν σε αντεπιθέσεις.


 

1967-estadio-nacional-lisbon.jpg

 

1967-official-programme.jpg

 

1967-ticket.jpg


 

  • Ο τελικός ήταν σύγκρουση δύο διαφορετικών στυλ ποδοσφαίρου. Η Ίντερ έπαιζε με την δοκιμασμένη και πετυχημένη συνταγή των πέντε αμυντικών, ενώ η Σέλτικ έπαιζε ένα καθαρό 4-2-4 με επιθέσεις από τις πτέρυγες που τροφοδοτούσαν την μπάλα στο κέντρο. Από την μία πλευρά έπαιζε ο Jimmy Johnstone και από την άλλη υπήρχε ο Bobby Lennox. Από αυτούς τους δύο περνούσε όλο το παιχνίδι των Σέλτικ που κατέληγε στους Stevie Chalmers και Willie Wallace στο κέντρο.


 

1967-inter-milan.jpg

 

1967-match-highlight-01.jpg

 

1967-match-jerseys.jpg


 

  • Η Ίντερ παρά τις απουσίες των Jair και Suarez και παρά την παρουσία 12000 Σκωτσέζων στις κερκίδες του Estadio Nacional στην Λισαβώνα παρέμενε το ακλόνητο φαβορί. Όσοι ήλπιζαν ότι ίσως η Σέλτικ να έκανε τελικά την έκπληξη είδαν τις ελπίδες τους να μειώνονται δραματικά μόλις στο έβδομο λεπτό όταν η Ίντερ κέρδισε πέναλτυ μετά από ανατροπή του Cappellini από τον Jim Craig. Την εκτέλεση ανέλαβε ο Sandro Mazzola ό οποίος σημείωσε το 1-0 για την Ίντερ. Όμως αντί με αυτόν το τρόπο να γίνουν τα πράγματα ευκολότερα για την Ίντερ, το γκολ λειτούργησε αφυπνιστικά για την Σέλτικ η οποία τώρα πρέπει να επιτεθεί από πολύ νωρίς. Η Ίντερ όπως ήταν αναμενόμενο οπισθοχώρησε και κλείστηκε στην άμυνα της όμως η διαφορά τώρα ήταν ότι δεν είχαν ξαναβρεθεί αντιμέτωποι με μια τόσο επιθετική ομάδα όπως η Σέλτικ. Οι Σκωτσέζοι από τα άκρα δημιουργούσαν συνεχώς ρήγματα, οι επιθετικοί της δημιουργούσαν πανικό στην περιοχή της Ίντερ, ενώ και το γεγονός ότι η Ίντερ έπαιζε με έναν προωθημένο που ήταν στην ουσία αποκομένος, έδεινε την δυνατότητα στην άμυνα της Σέλτικ να ανεβαίνει πολύ ψηλά και να βοηθάει στην επίθεση. Χωρίς τον Suarez για να βγάζει την Ίντερ στην αντεπίθεση, οι Ιταλοί κλείστηκαν στην περιοχή τους και δέχονταν τα κύματα των επιθέσεων των Σκωτσέζων. Οι Bertie Auld και Tommy Gemmell σημάδεψαν το δοκάρι ενώ ο Giuliano Sarti με μια σειρά εντυπωσιακών επεμβάσεων διατηρούσε το προβάδισμα της ομάδας του. Με την πίεση που ασκούσε η Σέλτικ, η ισοφάριση έμοιαζε αναπόφευκτη. Η λύτρωση τελικά για τους Σκωτσέζους ήρθε μισή ώρα πριν τη λήξη του αγώνα με τον Gemmell που με σουτ από τα 20 μέτρα έκανε το 1-1.


 

 


 

  • Η ροή του παιχνιδιού είχε αλλάξει οριστικά. Η Ίντερ δεν μπορούσε να αλλάξει ρυθμό στο παιχνίδι και ήταν ολοφάνερο ότι τον έλεγχο του αγώνα τον είχε η Σέλτικ. Έξι λεπτά πριν το τέλος, ο Gemmell βρήκε από αριστερά τον Bobby Murdoch το σουτ του οποίου αφού κόντραρε στον Chalmers κατέληξε στα δίχτυα της Ίντερ για το 2-1. Τα τελευταία πέντε λεπτά πέρασαν πολύ εύκολα για την Σέλτικ, χωρίς να απειληθεί και έγινε έτσι η πρώτη Βρετανική ομάδα που κατακτούσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης. Μαζί με τους χιλιάδες οπαδούς που μπήκαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο, πανυγήριζε και όλη η Ευρώπη. Ήταν μία νίκη του επιθετικού ποδοσφαίρου απέναντι στο κατανάτσιο και τον αρνητισμό της Ίντερ.


 

1967-40th-anniv.jpg

 

1967-celebrating-01.jpg

 

1967-celebrating.jpg

 

1967-coming-home.jpg

 

1967-fans.jpg


1967-lifting-the-trophy.jpg

1967-mcneil-with-the-cup.jpg

 

1967-president-of-ireland.jpg

 

1967-world-soccer-fc.jpg


 

  • Η Σέλτικ είχε 42 τελικές προσπάθειες στην εστία της Ίντερ. Ο Jock Stein, ο προπονητής της Σέλτικ δήλωσε ότι 'ήταν μια νίκη του επιθετικού ποδοσφαίρου και μια νέα τάση ξεκινούσε'. Η δήλωση αυτή μπορεί να φάνταζε υπέρ του δέοντος φιλόδοξη, το σιγουρο όμως ήταν ότι ήταν το τέλος εποχής για το κατενάτσιο και την Ίντερ του Herrera. Επίσης από το σημείο αυτό, ξεκινούσε η κυριαρχία ομάδων από την Βόρεια Ευρώπη στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης.


 

1967-celtic-inter.jpg

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1967/68: H Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών!

 


 

  • Ένα ζεστό και υγρό βράδυ του Μαΐου στο Λονδίνο, το Wembley γέμισε ασφυκτικά με 100 000 φιλάθλους καθώς η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα προσπάθουσε να γίνει η πρώτη αγγλική ομάδα που θα κέρδίζε το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η Μαντσεστερ δεν θα είχε στις τάξεις της τον επιθετικό της αστέρα Denis Law, λόγω τραυματισμού, αλλά είχε τους George Best και Bobby Charlton στις τάξεις της, ενώ η Μπενφίκα στηριζόταν στον εκπληκτικό Eusebio, στον θηριώδη Torres και στον Jose Augusto για να νικήσει στον αγώνα. Επειδή τα χρώματα και των δύο ομάδων ήταν το κόκκινο αποφασίστηκε και οι δύο να αλλάξουν εμφανίσεις. Η Μαντσεστερ Γιουνάιτεντ φόρεσε τελικά στον αγώνα μπλε και η Μπενφίκα άσπρα.


 

 

  • Στα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού η μία ομάδα φοβόταν την άλλη και έτσι και οι δύο έπαιζαν συγκρατημένα. Ο προπονητής της Μπενφίκα Otto Gloria είχε στενό μαρκάρισμα πάνω στον George Best ενώ ομοίως και ο Matt Busby γνώριζε ότι Eusebio ήταν ο άνθρωπος που ήταν πιθανότερο να προκαλέσει προβλήματα στην ομάδα του και έτσι ανέθεσε το μαρκάρισμα του στον σκληροτράχηλο Nobby Stiles με εντολή να εξουδετερώσει το 'Μαύρο Μαργαριτάρι' της Μπενφίκα. Με τους δύο καλύτερους και πιο επιδέξιους παίκτες τους τόσο στενά μαρκαρισμένους, το πρώτο ημίχρονο κύλησε χωρίς θέαμα και φάσεις με σκληρά τάκλιν και φάουλ σε όλο τον αγωνιστικό χώρο και χωρίς καμία πλευρά να έχει την υπεροχή, αν και ο Eusebio σε μία φάση που ξέφυγε από τον Stiles σημάδεψε το δοκάρι. Με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, στο 53ο λεπτό, το σκορ άνοιξε. Με την άμυνα της Μπενφίκα να έχει εστιάσει στο μαρκάρισμα του Best, o Μπόμπι Τσάρλτον βγήκε στον κενό χώρο και με κεφαλιά σε σέντρα του David Sadler από αριστερά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Μπενφίκα.
  • Η Μάντσεστερ πήρε το προβάδισμα, αλλά η Μπενφίκα δεν τα παράτησε και μάλιστα καθώς πέρναγε η ώρα ασκούσε όλο και μεγαλύτερη πίεση στην άμυνα της United. Τελικά, μόλις δέκα λεπτά πριν τη λήξη, οι κόποι των Πορτογάλων ανταμείφτηκαν με τον Jaime Graça, ο οποίος με σουτ μετά από κεφαλιά πάσα του Torres από δεξιά νίκησε τον Alex Stepney και έγραψε το 1-1 για την Μπενφίκα. Η Μπενφίκα ξεδίπλωνε στο γήπεδο το ταλέντο της και όλα εκείνα τα στοίχεια της ένδοξης ομάδας του παρελθόντος που είχε κερδίσει δύο ευρωπαϊκούς τίτλους, και τις τελευταίες στιγμές του παιχνιδιού παραλίγο να σκοράρει το νικητήριο γκολ που θα της χάριζε το τρίτο της Κύπελλο Πρωταθλητριών. Δευτερόλεπτα πριν σφυρίξει ο διαιτητής την λήξη του παιχνιδιού, ο Eusebio ελευθερώθηκε από τον Stiles και την υπόλοιπη αγγλική άμυνα και βρέθηκε μόνος του απέναντι στον Stepney. Όλα έδειχναν ότι ο πιο διάσημος παίκτης στην Πορτογαλία και στην ιστορία της Μπενφίκα ήταν έτοιμος να σφραγίσει μια ιστορική νίκη, αλλά ο Stepney ψάρωσε τον Eusebio, έμεινε όρθιος στα πόδια του όσο το δυνατόν περισσότερο και με το στήθος απέκρουσε το σουτ που εξαπέλυσε ο Eusebio που ήθελε να σημειώσει το τέρμα με εντυπωσιακό τρόπο. Ο Eusebio, μετά το χάσιμο της ευκαιρίας, έδωσε τα εύσημα στον Stepney χτυπώντας τον χαρακτηριστικά στον ώμο και χειροκροτώντας τον.


 

 


 

  • Το τελικό σφύριγμα ακολούθησε λίγο αργότερα και το παιχνίδι θα έπρεπε να οδηγηθεί στην παράταση. Με μόλις δύο λεπτά στην παράταση ο Best χτύπησε. Μετά από κεφαλιά του Kidd και αφού απέφυγε ένα τάκλιν πέρασε και τον Henrique, τον τερματοφύλακα της Μπενφίκα και σε άδειο τέρμα έστειλε την μπάλα στα δίχτυα σημειώνοντας το 2-1. Ένα λεπτό αργότερα και ο Kidd με ελεύθερη κεφαλιά από την μικρή περιοχή έγραψε το 3-1. Τέλος στο 99ο λεπτό ο Μπόμπι Τσάρλτον με κεφαλιά σε σέντρα του Kidd εξουδετέρωσε τον Henrique, σημείωσε το 4-1 και το κύπελλο άνηκε οριστικά στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.


 


 

  • Οι σκηνές με το σφύριγμα της λήξης ήταν έντονα συναισθηματικά φορτισμένες καθώς οι επιζώντες της αεροπορικής καταστροφής του Μονάχου αγκαλιαζόντουσαν με δάκρυα στα μάτια. Δώδεκα χρόνια μετά από αυτή τη μοιραία νύχτα, το όνειρο του Matt Busby δηλαδή το να φέρει το Ευρωπαϊκό Κύπελλο στο Old Trafford είχε τελικά επιτευχθεί. Πολλοί υποστήριξαν ότι αυτή η ομάδα δεν ήταν τόσο καλή και ταλαντούχα όσο εκείνη που καταστράφηκε στο χιόνι και τον πάγο του Μονάχου, αλλά ολοκλήρωσε ότι είχαν ξεκινήσει τα μωρά του Busby.


 

 

  • Ο Otto Gloria σχολίασε μετά του αγώνα: 'Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε μεγάλο πλεονέκτημα το ότι ο αγώνας διεξήχθη στο Wembley. Μερικοί από τους παίκτες της Μπενφίκα, όπως ο Torres και ο Coluna βγήκαν εκτός ρυθμού μετά από κάποια σκληρά μαρκαρίσματα και χτυπήματα που δέχτηκαν, με αποτέλεσμα να μην έχουν την αναμενόμενη απόδοση. Ο τίτλος είναι σε πολύ καλά χέρια.


 

 

  • Ο καταλληλότερος για να σηκώσει το κύπελλο ήταν ο Μπόμπι Τσάρλτον, ένα από τα 'μωρά του Busby' (Busby Babes) που είχαν επιζήσει και ευτύχησε να δεi αυτή τη λαμπρή νύχτα για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο ίδιος ο Busby αρνήθηκε αίτημα κάποιων παλιών παικτών να σηκώσει αυτός το κύπελλο, οπότε ήταν ο Τσάρλτον εκείνος ο οποίος σήκωσε το βαρύτιμο τρόπαιο ψηλά στον ουρανό του Wembley υπό τους πανηγυρισμούς δεκάδων χιλιάδων οπαδών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ανάμεσα τους συμπεριλαμβάνονταν και συγγενείς αυτών που είχαν πεθάνει στο Μόναχο αλλά και επιζώντες της συντριβής.


 

 

  • Η Μάντσεστερ είχε επιτύχει τελικά το όνειρο όλων αυτών, ακολουθώντας την κατάκτηση του τροπαίου από την Σέλτικ για τη Σκωτία, φέρνοντας το Ευρωπαϊκό Κύπελλο στην Αγγλία για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού. Επιπρόσθετα, μετά και την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Αγγλία, φαινόταν ότι η ποδοσφαιρική ισχύς είχε μετατοπιστεί προς την Βόρεια Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα προς τα βρετανικά νησιά.

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1968/69: Ο Prati σηκώνει την Μίλαν στους ώμους του!

 

 

  • Στις 28 Μαΐου του 1969 στο Santiago Bernabeu της Μαδρίτης στον τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών θα συναντιόντουσαν η Μίλαν με τον Άγιαξ. Η Μίλαν ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, ενώ ο Άγιαξ είχε ήδη γράψει ιστορία καθώς έγινε η πρώτη ομάδα από την Ολλανδία που έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών.
  • Ο Άγιαξ ήταν μια καινούρια ομάδα στην Ευρωπαϊκή σκηνή που εντυπωσίαζε με τον τρόπο παιχνιδιού του, αλλά κανείς δεν του έδινε πολλές πιθανότητες απέναντι στην εμπειρία και την οργάνωση των Ιταλών. Η Μίλαν είχε αποκλείσει τους δύο προηγούμενους κατόχους του Κυπέλλου δεχόμενη μόλις ένα γκολ και παρά την παρουσία του νεαρού ταλέντου Γιόχαν Κρόιφ (τον βλέπουμε αριστερά σε φωτογραφία το 1966) στον Άγιαξ δεν αναμενόταν να αντιμετωπίσει σοβαρά εμπόδια απέναντι στους Ολλανδούς. Στην επίθεση η Μίλαν είχε τους Gianni Rivera και Pierino Prati αλλά οι ελπίδες του προπονητή της Nereo Rocco βασίζονταν στον Kurt Hamrin. Ο προπονητής του Αγιαξ Rinus Michels δήλωσε πριν τον αγώνα: Η ομάδα μας είναι σε καταπληκτική φόρμα και έχει ελπίδες νίκης. Δυστυχώς γι αυτόν η αισιοδοξία του αποδείχτηκε εσφαλμένη.
  • Η Μίλαν κατόρθωσε να φτάσει στον τελικό βασισμένη στην καταπληκτική της άμυνα. Όποτε κι όλοι περίμεναν ότι και στο παιχνίδι αυτό θα χρησιμοποιούσε την ίδια συνταγή. Μαζική άμυνα και αντεπιθέσεις. Όμως πολλοί διαψεύστηκαν αφού οι Μίλαν με το πρώτο σφύριγμα του αγώνα βγήκε κατευθείαν στην επίθεση.


 


 

  • Στο πρώτο μόλις λεπτό του αγώνα ο Prati σε αριστερό σουτ που επιχείρησε σημάδεψε το δοκάρι. Στον ίδιο λεπτό και μετά από κούρσα του Angelo Sormani από τα πλάγια και σέντρα του ίδιου ο Prati με κεφαλιά σκόραρε εξουδετερώνοντας τον τερματοφύλακα και αρχηγό του Άγιαξ Gert Bals και έτσι έβαλε τη Μίλαν μπροστά στο σκορ. Μετά το γκολ, οι Ιταλοί συνέχισαν να είναι επικίνδυνοι όταν έβγαιναν στην επίθεση και στο 40ο λεπτό ο Prati με σουτ έξω από τη μικρή περιοχή έγραψε το 2-0 διευρύνοντας το προβάδισμα για τη Μίλαν.

 


 

  • Η Μίλαν έδειχνε να έχει ένα πολύ εύκολο βράδυ και να βαδίζει προς μια εύκολη νίκη και ένα νέο ευρωπαϊκό θρίαμβο. Γύρω στην συμπλήρωση όμως μιας ώρας αγώνα, Ο Giovanni Lodetti ανέτρεψε τον Piet Keizer μέσα στη μεγάλη περιοχή και ο Velibor Vasovic από το σημείο του πέναλτι μείωσε για τον Αγιαξ σε 2-1. Θα γινόταν έτσι ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του Κυπέλλου πρωταθλητριών που θα σκόραρε σε δύο τελικούς με δύο διαφορετικές ομάδες, αφού είχε σκοράρει και στην ήττα της Παρτιζάν από την Ρεάλ Μαδρίτης το 1966. Το γκολ αυτό αναπτέρωσε λίγο τις ελπίδες του Αγιαξ προτού αυτές σβήσουν οριστικά 7 λεπτά αργότερα Όταν ο Sormani με μακρινό σουτ έδωσε πάλι προβάδισμα δύο τερμάτων στη Μίλαν σημειώνοντας το 3-1. Τώρα στο γήπεδο κυρίαρχουσε ξεκάθαρα μια ομάδα κι αυτή ήταν η Μίλαν η οποία και 15 λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα σφράγισε τη νίκη της όταν ο Prati με κεφαλιά μετά από σέντρα του Rivera σημείωσε χατ τρικ και παράλληλα το 4-1 για την ομάδα του. Έτσι τελείωσε ο τελικός που αποδείχτηκε ένας μονόλογος της Μίλαν.

 


 

  • Η Μίλαν πανάξια κατακτούσε το δεύτερο Κύπελλο πρωταθλητριών στην ιστορία της βασιζόμενοι στην συμπαγή άμυνά της και τους εξαιρετικούς επιθετικούς της. Τη χρονιά εκείνη η Μίλαν ήταν μακράν η καλύτερη ομάδα στον ευρωπαϊκό χώρο.

 


 

  • Ήταν όμως παράλληλα ξεκάθαρο ότι μία καινούργια εποχή ανέτειλε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Το ολλανδικό ποδόσφαιρο έδινε βροντερό παρών στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της ηπείρου. Προς το παρόν οι Ιταλοί επιβεβαίωσαν την ανωτερότητά τους αλλά τα πράγματα σύντομα θα άλλαζαν. Οι Ολλανδοί ξεκινούσαν ήδη την επίθεση τους!

 

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1969/70: Η Φέγενορντ και η Νέα Τάξη Πραγμάτων!


 

  • Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1970 στο Μιλάνο, συναντήθηκε η Ολλανδική Φέγενορντ με την Σκωτσέζικη Σέλτικ Γλασκώβης η οποία είχε κατακτήσει το κύπελλο τρία χρόνια πριν. Με την παρουσία του Άγιαξ στον τελικό της Μαδρίτης το 1969, οι Ολλανδικές ομάδες επιβεβαίωσαν την ενδυνάμωση τους και έκαναν έντονη την παρουσία τους στον Ευρωπαϊκό χάρτη της Ευρώπης. Ο Άγιαξ, αν και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, δεν κατάφερε να κατακτήσει το Ολλανδικό πρωτάθλημα και τερμάτισε πίσω από την μισητή του αντίπαλο, την Φέγενορντ του Ρότερνταμ.
  • Προπονητής της Φέγενορντ ήταν ο πρώην διεθνής Αυστριακός παίκτης Ernst Happel. O βασικός κορμός της ομάδας ήταν ο λίμπερο Rinus Israel, στην μεσαία γραμμή ο εξαιρετικός νεαρός Wim van Hanegem, ο Wim Jansen και ο Αυστριακός Franz Hasil, στα πλάγια οι δύο διεθνείς Ολλανδοί Henk Wery και Coen Moulijn ενώ στην επίθεση υπήρχε ο Σουηδός Ove Kindvall.

 


 

  • Την ημέρα του μεγάλου τελικού, το Μιλάνο κατακλύστηκε από 25,000 Σκωτσέζους ντυμένους στα ασπρα και τα πράσινα και 20,000 Ολλανδούς ντυμμένους στα ασπρα και κόκκινα. Όλα ήταν έτοιμα για έναν μεγάλο αγώνα αλλά λίγο έλλειψε να τιναχτούν όλα στον αέρα. Η Ιταλία τις μέρες εκείνες δοκιμαζόταν από γενική απεργία και υπήρχε ο φόβος για συμμετοχή στην απεργία των εργαζομένων στο San Siro όπως και των χειριστών των προβολέων. Τελικά προς μεγάλη ικανοποίηση όλων επετεύχθει συμφωνία και ο αγώνας θα διεξάγετο κανονικά.
  • Ο αγώνας ξεκίνησε και η Φέγενορντ γρήγορα κυριάρχησε απόλυτα στον αγωνιστικό χώρο. Με δύο παίκτες πάνω στον Johnstone και με τους Murdoch, Connelly και Auld εξουδετερωμένους από τους Hasil, van Hanegem και Jansen στην μεσαία γραμμή είχε πάρει τα ηνία του αγώνα. Παρ΄ όλα αυτά η ομάδα που πήρε προβάδισμα στο σκορ ήταν η Σέλτικ, όταν κοντά στο ημίωρο, ο Gemmell δέχτηκε την πάσα μετά από εκτέλεση φάουλ και με δυνατό χαμηλό σουτ έξω από την μεγάλη περιοχή βρήκε δίχτυα και έγραψε το Σέλτικ - Φέγενορντ 1-0.


 


 

  • Οι Σκωτσέζοι κατάφεραν να διατηρήσουν το προβάδισμα μόνο για δύο λεπτά. Σε φάουλ που εκτέλεσε από δεξιά όπως επιτίθετο η Φέγενορντ και μετά από αναστάτωση μέσα στην περιοχή της Σέλτικ, ο αρχηγός της Φέγενορντ Israel με κεφαλιά ισοφάρισε και έκανε το 1-1. Η κανονική διάρκεια του αγώνα βρήκε τις δύο ομάδες ισόπαλες και έτσι το παιχνίδι οδηγήθηκε σε ημίωρη παράταση. Να σημειωθεί ότι η Σέλτικ είχε σε καταπληκτική ημέρα τον τερματοφύλακα της Williams που πραγματοποίησε δύο τρεις εξαιρετικές αποκρούσεις αλλά είχε επίσης και αρκετή δόση τύχης αφού οι παίκτες της Φέγενορντ σημάδεψαν δύο φορές το δοκάρι.


 

  • Τότε και ενώ όλα έδειχναν ότι και η παράταση θα έληγε χωρίς κάποια αλλαγή στο σκορ και ενώ όλοι προετοιμαζόντουσαν για την επανάληψη του αγώνα δύο ημέρες αργότερα, η Φέγενορντ σκόραρε. Δύο λεπτά πριν την λήξη, εκτελέστηκε φάουλ από την άμυνα της Φέγενορντ βαθιά στην μικρή περιοχή της Σέλτικ. Ο αρχηγός της Σέλτικ Billy McNeil δεν υπολόγισε σωστά την τροχιά της μπάλας με αποτέλεσμα να παραπατήσει και να χάσει την ισοροπία του. Πέφτοντας φάνηκε να προσπαθεί να διώξει την μπάλα με τα χέρια αλλά πριν ο Lo Bello, διαιτητής της αναμέτρησης, σημειώσει την εσχάτη των ποινών, ο Ove Kindvall που παραφυλούσε έγινε κάτοχος της μπάλας, την πέρασε πάνω από τον Williams και σημείωσε το νικητήριο τέρμα για την Φέγενορντ. Η Σέλτικ δεν είχε καθόλου χρόνο να αντιδράσει. Το παιχνίδι έληξε και η Φέγενορντ έγραψε ιστορία καθώς έγινε η πρώτη ομάδα από την Ολλανδία που κατακτούσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης. Όταν επέστρεψε η ομάδα στο Ρότερνταμ, συγκεντρώθηκαν 200,000 άτομα για να υποδεχτούν τους πρωταθλητές Ευρώπης.

 

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1970/71: Ο Άγιαξ κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας τον Παναθηναϊκό με 2-0

 

 

  • Το 1971 ήταν η μεγάλη στιγμή για το Ελληνικό Ποδόσφαιρο. Στον τελικό του Γουέμπλευ θα συναντιόντουσαν ο Άγιαξ από το Άμστερνταμ με τον Παναθηναϊκό από την Ελλάδα.
  • Η διοργάνωση του 1970/71 ξεκίνησε με τις μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές ομάδες απούσες. Δεν κατάφεραν να συμμετάσχουν ούτε η Ρεάλ Μαδρίτης (για πρώτη φορά από την έναρξη της διοργάνωσης), ούτε η Μπαρτσελόνα, δεν υπήρχε Μίλαν ή Ίντερ, ούτε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λίβερπουλ ή Λιντς ούτε καν Μπενφίκα. Όλα έδειχναν ότι η Φέγενορντ , που κατέκτησε το τρόπαιο την χρονιά που πέρασε, θα έκανε περίπατο. Όμως και αυτή έπεσε θύμα έκπληξης στον πρώτο μόλις γύρο και αποκλείστηκε από την Ρουμανική UT Arad.


 


 

  • Η παρουσία του Άγιαξ και του Παναθηναϊκού στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών έδειξε ότι ο κορυφαίος Ευρωπαϊκός ποδοσφαιρικός θεσμός έπαψε να είναι αποκλειστική υπόθεση των παραδοσιακά ισχυρών χωρών, όπως της Ιταλίας, Ισπανίας κλπ. Η παρουσία του Παναθηναϊκού σίγουρα αποτέλεσε έκπληξη, όμως έφτασαν μέχρι εκεί με την αξία τους καθώς απέκλεισαν ομάδες όπως η Αγγλική Έβερτον και ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου. Με προπονητή έναν μύθο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, τον Ούγγρο παλιό άσσο της Ρεάλ Μαδρίτης, Ferenc Puskas ο Παναθηναϊκός βασιζόταν στον 28χρονο αρχηγό του Μίμη Δομάζο, έναν από τους καλύτερους Έλληνες παίκτες γνωστό με το παρατσούκλι 'Ο Στρατηγός'. Αρχηγός της εθνική Ελλάδος, είχε κατακτήσει με τον Παναθηναϊκό επτά πρωταθλήματα και τώρα ήταν έτοιμος να τον οδηγήσει στο μεγαλύτερο παιχνίδι της ιστορίας του.Βασικό στέλεχος αυτής της ομάδας ήταν ο βετεράνος Αριστείδης Καμάρας που θα έπαιζε στην επίθεση του Παναθηναϊκού για ένατο χρόνο μαζί με τον 24χρονο ψηλό και γεροδεμένο Αντώνη Αντωνιάδη. Ο Αντωνιάδης είχε ήδη πετύχει 10 από τα 16 συνολικά τέρματα της ομάδας του στην διοργάνωση και ήθελε να ξεπεράσει τα 12 που είχε πετύχει ο προπονητής του τη σαιζόν 1959/60.
  • Η παρουσία του Άγιαξ από την άλλη, δεν εξέπληξε κανέναν. Ο απόλυτος αστέρας της ομάδας ήταν ο Johan Cruyff. Ψηλός και ντελικάτος, με εκπληκτικό έλεγχο της μπάλας και τρομερή επιτάχυνση, εκτός από το σκοράρισμα δημιουργούσε παιχνίδι και για τους συμπαίκτες του. Στην ηλικία των 24 χρόνων θεωρείτο ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο. Ο αρχηγός του Άγιαξ, Velivor Vasovic αν και είχε σκοράρει και στις δύο προηγούμενες φορές που βρέθηκε στον τελικό ( το 1966 με την Παρτιζάν εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης και το 1969 με τον Άγιαξ εναντίον της Μίλαν )ακόμα περίμενε να γευτεί το νέκταρ της κατάκτησης του Κυπέλλου. Από την ομάδα του 1969, έπαιζαν ακόμη οι αμυντικοί Wim Suurbier και Barry Hulshoff όπως επίσης και οι πλάγιοι Piet Keizer και Sjaak Swart. Στο κέντρο υπήρξαν δύο προσθήκες, αυτές των Gerrie Muhren και Johan Neeskens οι οποίοι θα είχαν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κυριαρχία του Άγιαξ τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη.


 

 

  • Τη μέρα του μεγάλου τελικού, το ιστορικό Γουέμπλεϋ γέμισε από χιλιάδες Ολλανδούς και Έλληνες φιλάθλους. Το παιχνίδι ξεκίνησε με τον Άγιαξ να παίρνει νωρίς το προβάδισμα όταν μετά από σέντρα του Keizer από αριστερά, ο Dick Van Dijk με κεφαλιά σημείωσε το 1-0 στέλνωντας την μπάλα στην απέναντι γωνία του Τάκη Οικονομόπουλου. Από το σημείο αυτό και έπειτα οι Ολλανδοί είχαν τον απόλυτο έλεγχο του ματς. Ο τρόπος παιχνιδιού του Παναθηναϊκού βασιζόταν σε ψηλές μπαλιές στην άμυνα του Άγιαξ που είχαν στόχο το κεφάλι του Αντωνιάδη, ο οποίος όμως ήταν εγκλωβισμένος από το ασφυκτικό μαρκάρισμα του Hulshoff με αποτέλεσμα η Ελληνική ομάδα να μην μπορεί να φανεί απειλητική για την άμυνα του Άγιαξ. Ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού Οικονομόπουλος στην ουσία κράτησε την ομάδα του μέσα στο παιχνίδι με την εξαιρετική απόδοση του και τις δύο καταπληκτικές επεμβάσεις που πραγματοποίησε σε προσπάθειες των Van Dijk και Keizer. Το ημίχρονο τελείωσε 1-0 υπέρ του Άγιαξ.


 

  • Στην επανάληψη, με στυλοβάτες τους ακούραστους Δομάζο και Ελευθεράκη που όργωναν το γήπεδο ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να ισοροπήσει λίγο το παιχνίδι, να βγει μπροστά και να φανεί απειλητικός. Τελικά όμως η μεγαλοφυία του Cruyff σφράγισε την νίκη του Άγιαξ δύο λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα, όταν με δική του πάσα βρήκε τον νεοεισελθόντα στον αγωνιστικό χώρο νεαρό Arie Haan ο οποίος σούταρε, η μπάλα κόντραρε και κατέληξε στα δίχτυα του Παναθηναϊκού για την διαμόρφωση του τελικού 2-0.


 


 

  • Όσο και αν πάλεψαν οι Έλληνες παίκτες, οι Ολλανδοί ήταν ξεκάθαρα μία κλάση πάνω και δικαιολογημένα κατέκτησαν το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η Ολλανδία κυριαρχούσε στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και με τους Cruyff, Neeskens και Haan να έχουν αρκετά παραγωγικά και δημιουργικά χρόνια μπροστά τους, ήταν ξεκάθαρο ότι το να πάρει κάποια ομάδα τα επόμενα χρόνια το τρόπαιο από το Άμστερνταμ δεν θα ήταν καθόλου εύκολο.


 

 

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1971/72: Ο Cruyff δίνει το Κύπελλο Πρωταθλητριών ξανά στον Άγιαξ!

 

 

  • Το Κύπελλο Πρωταθλητριών είχε πλέον γίνει η σπουδαιότερη τη τάξει ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Ευρώπη. Γεμάτα γήπεδα και εκατομμύρια τηλεθεατές εξασφάλιζαν πλούσια οικονομικά οφέλη στις ομάδες που είχαν επιτυχία στον θεσμό. Η επιτυχία στο Κύπελλο Πρωταθλητριών και γενικότερα στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν τόσο σημαντική για τις ομάδες, τους παίκτες και τους οπαδούς σε τέτοιο σημείο που κρούσματα αντιαθλητικού παιχνιδιού και βίας τόσο στον αγωνιστικό χώρο όσο και στις κερκίδες γίνονταν όλο και πιο συχνά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το παιχνίδι του δεύτερου γύρου ανάμεσα στην Μπορούσια Μένχεν Γκλάντμπαχ και την Ίντερ. Στο παιχνίδι αυτό, ένα κουτί αναψυκτικού χτύπησε στο κεφάλι τον παίκτη της Ίντερ Roberto Boninsegna ο οποίος και δεν κατάφερε να συνεχίσει και αντικαταστάθηκε, ο Corso κλώτσησε τον διαιτητή και αποβλήθηκε και η Ίντερ τελείωσε τελικά τον αγώνα με εννέα παίκτες και με μία από τις πιο βαριές ήττες της ιστορίας της, 7-1. Μετά όμως από ένσταση της Ίντερ, η UEFA τιμώρησε την Γκλάντμπαχ με χρηματικό πρόστιμο, μία αγωνιστική αποκλεισμό της έδρας της και επανάληψη του αγώνα όχι στην έδρα της Γκλάντμπαχ αλλά στο Βερολίνο. Το ματς στο Μιλάνο έληξε με 4-2 υπέρ της Ίντερ και ο επαναληπτικός στο Βερολίνο ήρθε ισόπαλος 0-0. Έτσι η Ίντερ πέρασε στην επόμενη φάση.
  • Αφού οδήγησε τον Άγιαξ στην κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών μία χρονιά νωρίτερα, ο Rinus Michels πήγε στην Ισπανική Μπαρτσελόνα και αντικαταστάθηκε στο Άμστερνταμ από τον Ρουμάνο Stefan Kovacs. Είμαστε στην εποχή που ο Άγιαξ έπαιζε αυτό που έγινε παγκοσμίως γνωστό σαν 'Ολοκληρωτικό Ποδόσφαιρο'. Οι παίκτες του άλλαζαν συνεχώς θέσεις και μπορούσαν εύκολα να αναλάβουν οποιονδήποτε ρόλο μέσα στο γήπεδο. Στην πορεία προς τον τελικό απέκλεισε την Άρσεναλ και την Μπενφίκα. Εκεί τελικά θα συναντούσε την Ίντερ που στον ημιτελικό απέκλεισε την Σέλτικ στην διαδικασία των πέναλτυ πέρνωντας κατά κάποιον τρόπο εκδίκηση για την ήττα στον τελικό της Λισαβόνας το 1967.


 

 

  • Από αυτήν την ομάδα του 1967, είχαν μείνει μόνο τέσσερεις παίκτες, οι Burgnich, Facchetti, Bedin και Mazzola όμως το στυλ παιχνιδιού της Ίντερ δεν είχε αλλάξει καθόλου. Οι οδηγίες του προπονητή της Ίντερ, Giovanni Invernizzi, ήταν απλές. Μαζική άμυνα και στο τελευταίο τέταρτο του παιχνιδιού η ομάδα θα προσπαθούσε να βγει μπροστά να πάρει τη νίκη. Στο ημίχρονο στον τελικό του Ρότερνταμ, στο De Kuip, όλα έδειχναν ότι η τακτική των Ιταλών δικαιονώταν. Όλη η Ίντερ αμυνόταν στο μισό γήπεδο, έχοντας μόνο τον Boninsegna μπροστά και αφήνοντας τον Άγιαξ να κάνει παιχνίδι και να επιτίθεται. Οι παίκτες του Άγιαξ όργωναν κυριολεκτικά το γήπεδο καταπίνοντας χιλιόμετρα και πίεζαν την Ίντερ χωρίς όμως να καταφέρνουν να επιτύχουν κάποιο τέρμα. Στο πρώτο ημίχρονο ο Άγιαξ είχε ένα δοκάρι σε μακρινό σουτ του Krol ενώ του ακυρώθηκε και ένα γκολ λόγω επιθετικού φάουλ από τον Swart. Η άμυνα της Ίντερ κρατούσε και το σχέδιο των Ιταλών φαινόταν να δουλεύει άψογα.


 

  • Ότι δεν κατάφερε σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο ο Άγιαξ,το κατάφερε σε δύο μόλις λεπτά στην επανάληψη. Σε όλη τη διάρκεια του ματς, οι αμυντικοί του Άγιαξ ανέβαιναν ψηλά και βγάζανε σέντρες στην μικρή περιοχή της Ίντερ. Ο Suurbier πραγματοποίησε μία τέτοια βαθειά σέντρα, ο τερματοφύλακας της Ίντερ Bordon, στην προσπάθεια του να διώξει, συγκρούστηκε στον αέρα με τον αμυντικό του Burgnich, η μπάλα κατέληξε στον Johan Cruyff που γύρισε αστραπιαία και έσπρωξε την μπάλα στην αφύλακτη εστία της Ίντερ για να γράψει το 1-0 που δικαιούτο ο Άγιαξ εδώ και ώρα. Η Ίντερ τώρα ήταν αναγκασμένη να βγει μπροστά και να δημιουργήσει αντί απλά να καταστρέφει. Ο Stuy πραγματοποίησε μια πολύ καλή επέμβαση σε σουτ του Boninsegna, αλλά όλα τελείωσαν στο 77ο λεπτό, όταν πάλι ο Cruyff με κεφαλιά μετά από σέντρα του Keizer σημείωσε το τελικό 2-0.


 


 

  • Όπως ακριβώς και πέντε χρόνια πριν, το 1967, όλη η ποδοσφαιρική Ευρώπη ικανοποιήθηκε με την ήττα της Ίντερ. Όλες οι εφημερίδες της ηπείρου ζητωκραύγαζαν και με πηχαίους τίτλους στα πρωτοσέλιδα τους εξέφραζαν την ικανοποίηση τους για την επικράτηση του δημιουργικού 'Ολοκληρωτικού Ποδοσφαίρου' έναντι του αντιποδοσφαίρου του 'Κατενάτσιο'.


 

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1972/73: Ο Άγιαξ του Ολοκληρωτικού Ποδοσφαίρου κατακτά για τρίτη συνεχόμενη φορά το Κύπελλο Πρωταθλητριών!

 

 

  • Το 1973 ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών θα διεξάγοταν στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας. Ο Άγιαξ έφτασε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στον τελικό πιστοποιώντας την μεγάλη κλάση του και απέναντι του θα έβρισκε την Ιταλική Γιουβέντους του Τορίνο.
  • Η Γιουβέντους είχε κάθε λόγο να αισιοδοξεί για την έκβαση του τελικού. Η οικογένεια Agnelli υποστήριζε συνεχώς την ομάδα ξοδεύοντας αφειδώς πολλά εκατομμύρια για την αγωνιστική ενίσχυση της. Με το μεγαλύτερο ποσό που είχε διατεθεί έως τότε για μεταγραφή απέκτησε τον επιθετικό Pietro Anastasi ο οποίος μαζί με τον Jose Altafini συνέθεταν το ζευγάρι στην επίθεση της Γιουβέντους. Με τον Dino Zoff κάτω από τα δοκάρια και τους Fabio Capello και Franco Causio στη μεσαία γραμμή, η Γιουβέντους ήταν μια πραγματικά καλή ομάδα ικανή να στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης. Δυστυχώς βέβαια για αυτούς, είχαν την ατυχία να βρεθούν αντιμέτωποι με μία από τις καλύτερες ομάδες στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.


 


 

  • Ο τελικός στο Βελιγράδι έδωσε την ευκαιρία στην Ευρώπη να θαυμάσει για άλλη μία φορά το ποδοσφαιρικό μεγαλείο του Άγιαξ. Ήταν η 1000ή αναμέτρηση στον θεσμό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και ξεκίνησε με τον πιο ωραίο τρόπο. Μόλις στο τρίτο λεπτό του αγώνα ο Johan Cruyff σημάδεψε το δοκάρι των Ιταλών, αλλά δύο λεπτά αργότερα, ο Johnny Rep κέρδισε τον Giampietro Marchetti στον αέρα και με κεφαλιά σε σέντρα του Horst Blankenburg σημείωσε το 1-0 αφήνοντας τον Dino Zoff ανήμπορο να αντιδράσει. Από το σημείο αυτό και έπειτα, ο Άγιαξ είχε τον πλήρη έλεγχο του αγώνα. Ο Cruyff ήταν ο μαέστρος σε μια καλοδουλεμένη ορχήστρα που κυριαρχούσε απόλυτα μέσα στο γήπεδο.


 

  • Η Γιουβέντους ήταν μια κλασική Ιταλική ομάδα με πολύ δυνατή άμυνα που έπαιζε με αντεπιθέσεις όμως σε καμιά φάση του τελικού δεν κατάφερε να απειλήσει την ομάδα του Άγιαξ. Οι παίκτες της ήταν απλοί θεατές σε άλλη μια παράσταση που έδιναν οι Ολλανδοί. Ο Άγιαξ έχασε πληθώρα ευκαιριών για να σκοράρει κι άλλα τέρματα. Ο Muhren έχασε μοναδική ευκαιρία μετά από μαγική πάσα του Cruyff λίγο πριν το ημίχρονο, ενώ μια κεφαλιά του Hulshoff σταμάτησε στο δοκάρι λίγο πριν το τέλος του αγώνα. Ο Άγιαξ κατακτούσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών για τρίτη συνεχόμενη χρονιά μάλλον ευκολότερα από ότι θα μπορούσαν να φανταστούν οι παίκτες του.


 

 

  • Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, πολλοί είχαν αρχίσει να συγκρίνουν τον Άγιαξ με την μυθική Ρεάλ Μαδρίτης στα τέλη της δεκαετίας του 50 και υπήρχαν συζητήσεις για το ποια ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ευρωπαϊκή Ιστορία. Η Ρεάλ των Di Stefano, Puskas, Gento και τόσων άλλων, ή καλοκουρδισμένη Ολλανδική μηχανή του 'Ολοκληρωτικού Ποδοσφαίρου' των Cruyff, Rep, Neeskens και Haan; Μια φανταστική αναμέτρηση των δύο αυτών θρυλικών ομάδων θα μπορούσε να δώσει την απάντηση στο ερώτημα αυτό. Το σίγουρο είναι ότι ο Άγιαξ, που στον τελικό του διηπειρωτικού κυπέλλου νίκησε την Independiente και ανακυρήχθηκε σε Πρωταθλητή Κόσμου, πήρε επάξια την θέση του στο πάνθεον των καλύτερων ομάδων στην ιστορία του ποδοσφαίρου.


 

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1973/74: Η Μπάγερν Μονάχου κατακτά για πρώτη φορά το Κύπελλο Πρωταθλητριών

 

 

  • Μετά και από την τρίτη συνεχόμενη κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών από τον Άγιαξ, όλοι στην Ευρώπη θεώρουσαν τους Ολλανδούς ικανούς να επαναλάβουν και γιατί όχι να ξεπεράσουν το ρεκόρ της θρυλικής Ρεάλ Μαδρίτης με τα πέντε συνεχόμενες κατακτήσεις. Όμως κάτι τέτοιο δεν έμελλε να συμβεί αφού το καλοκαίρι του 1973 ο Johan Cruyff, το μεγάλο αστέρι της ομάδας του Άμστερνταμ πήρε μεταγραφή στην Ισπανική Μπαρτσελόνα. Εκεί θα έβρισκε τον Rinus Michels, τον παλιό του προπονητή, που ήδη βρισκόταν στην Βαρκελώνη. Αυτή η αποχώρηση σηματοδότησε την διάλυση και την παρακμή μίας ίσως από τις καλύτερες ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Οι επιπτώσεις της αποχώρησης φάνηκαν μόλις στον δεύτερο γύρω του Κυπέλλου Πρωταθλητριών της σεζόν 1973/74 όπου και ο Άγιαξ αποκλείστηκε από την Βουλγαρική CSKA Σόφιας.


 

 

  • Την εποχή εκείνη στην Δυτική Γερμανία μεσουρανούσε η Μπάγερν Μονάχου. Δέκα χρόνια πριν, η Μπάγερν παρέπαιε στην δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας, τώρα όμως κατακτούσε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το Πρωτάθλημα Γερμανίας και είχε στη σύνθεση της μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα στην Ευρώπη. Αυτή τη μεταμόρφωση η Μπάγερν την όφειλε στον Γιουγκοσλάβο προπονητή Tschik Cajkovski. Αυτός ήταν εκείνος που ανακάλυψε, δούλεψε και πίστεψε στις δυνατότητες νεαρών παικτών όπως ο Franz Beckenbauer, ο Sepp Maier και ο Gerd Muller και οδήγησε την Μπάγερν στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος με μια ομάδα ο μέσος όρος ηλικίας της οποίας ήταν 21 έτη. Το 1967 η Μπάγερν κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων ενώ το 1972 μετακόμισε στο ολοκαίνουριο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου κατακτώντας το Πρωτάθλημα Γερμανίας με προπονητή τον Udo Lattek, κάτι που έγινε και το 1973. Η Μπάγερν είχε στην σύνθεση της παίκτες όπως ο Maier, ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο, ο Muller, ένας από τους καλύτερους επιθετικούς στον κόσμο, και βέβαια ο Beckenbauer, ο οποίος θεωρείται ένας από τους πιο ολοκληρωμένους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του Ποδοσφαίρου. Αν σε αυτούς προσθέσει κανείς τους Paul Breitner και Georg Schwarzenbeck στην άμυνα και τον Uli Hoeness στην μεσαία γραμμή εύκολα καταλάβαινε ότι η Μπάγερν ήταν από τα μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.


 

 

  • Τελικά η Μπάγερν έφτασε μέχρι τον τελικό των Βρυξελλών και απέναντι της θα έβρισκε την Ατλέτικο Μαδρίτης από την Ισπανία. Ήταν ένα κλειστό και νευρικό παιχνίδι και από τις δύο ομάδες. Στο πρώτο ημίχρονο η Ατλέτικο είχε καλύτερη κυκλοφορία και κίνηση αλλά στο δεύτερο μέρος η Μπάγερν ανέβασε ταχύτητα και έχασε κάποιες ευκαιρίες με τον Muller και τον Hoeness. Τελικά το παιχνίδι στην κανονική του διάρκεια έληξε ισόπαλο χωρίς τέρματα. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και κατά την διάρκεια της ημίωρης παράτασης και καθώς το παιχνίδι πλησίαζε στο τέλος του όλα έδειχναν ότι δεν θα άλλαζε κάτι. Τότε με κάτι παραπάνω από πέντε λεπτά για να λήξει και η παράταση, ο Luis Aragones με πολύ ωραίο φαλτσαριστό χτύπημα φάουλ από τα αριστερά, έστειλε την μπάλα πάνω από το τείχος των παικτών της Μπάγερν άφησε άγαλμα τον Maier στέλνοντας την μπάλα στο δεξί γάμα της εστία και έγραψε το 1-0. Όλα έδειχναν ότι η Ατλέτικο Μαδρίτης θα στεφόταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Τότε, δευτερόλεπτα πριν ο διαιτητής σφυρίξει τη λήξη του τελικού και ενώ οι Ισπανοί στις κερκίδες ήδη πανηγύριζαν για τον διαφαινόμενο θρίαμβο της ομάδας τους, ο Georg Schwarzenbeck ξεκίνησε μια τελευταία επίθεση για τη Μπάγερν. Αφού πέρασε το κέντρο, δέχτηκε τη μπάλα και εξαπέλυσε ένα σουτ απο τα 30 μέτρα που δεν φαινόταν ικανό να ανησυχήσει τον Miguel Reina, τον τερματοφύλακα της Ατλέτικο. Όμως επειδή υπήρχαν πολλοί παίκτες μπροστά του και δεν είχε καλή οπτική, η μπάλα πέρασε δίπλα του και κατέληξε στα δίκτυα και έγινε έτσι το 1-1. Η Μπάγερν είχε καταφέρει με αυτόν τον ανέλπιστο τρόπο να στείλει το παιχνίδι σε επαναληπτικό.


 

  • Δύο ημέρες αργότερα οι ομάδες ξανασυναντήθηκαν στο ίδιο γήπεδο όμως οι κερκίδες ήταν μισοάδειες. Οι Ισπανοί κατέβηκαν χωρίς τον εξαιρετικό τους μέσο Javier Irureta και φάνηκε ότι στο πρώτο παιχνίδι καταπονήθηκαν πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς. Σε αυτό το δεύτερο τελικό η Μπάγεν κυριάρχησε πλήρως στον αγωνιστικό χώρο. Το σκορ άνοιξε στο 28ο λεπτό ο Hoeness πράγμα που επανέλαβε και στο 82ο αφού πήρε τη μπάλα από το κέντρο και αφού πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του συν τον τερματοφύλακα. Στο ενδοιάμεσο, ο Gerd Muller σημείωσε άλλα δύο τέρματα, ένα στο 56ο με δυνατό βολέ από δεξιά και ένα στο 69ο με όμορφο ψηλοκρεμαστό σουτ σημειώνοντας το 3-0. Με το σφύριγμα της λήξης του πρώτου τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών που κρίθηξε σε επαναληπτικό αγώνα το σκορ έδειχνε 4-0 και έτσι η Μπάγερν Μονάχου έγινε η πρώτη Γερμανική ομάδα που κατακτούσε το τρόπαιο.

 

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1974/75: Η Μπάγερν Μονάχου κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά!

 

 

  • Τη σεζόν 1974/75 απαγορεύτηκε η συμμετοχή της Λάτσιο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών εξαιτίας επεισοδίων οπαδών της σε αγώνα της για το κύπελλο UEFA της προηγούμενης χρονιάς. Έτσι οι κυριότεροι αντίπαλοι της Μπάγερν στο Κύπελλο Πρωταθλητριών ήταν η Ολλανδική Φέγενορντ, η Σκωτσέζοι της Σέλτικ, οι πρωταθλήτρια Αγγλίας Λιντς Γιουνάϊτεντ και η Ισπανική Μπαρτσελόνα που επανεμφανίστηκε στο θεσμό για πρώτη φορά μετά από το 1961 όταν και είχε φτάσει μέχρι τον τελικό όπου και ηττήθηκε από την Μπενφίκα με 3-2. Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών εκείνη την χρονιά έφτασε τελικά η Μπάγερν Μονάχου και η Λιντς Γιουνάϊτεντ. Η UEFA για να γιορτάσει τα 20 επιτυχημένα έτη του θεσμού αποφάσισε ο τελικός να διεξαχθή στο Παρίσι εκεί που διεξήχθη και ο πρώτος τελικός της διοργάνωσης το 1956 με την Ρεάλ Μαδρίτης να κατακτά το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην ιστορία.


 

 

  • Το παιχνίδι ξεκίνησε με ένα σκληρό μαρκάρισμα του Yorath πάνω στον Andersson που έστειλε τον αμυντικό της Μπάγερν εκτός παιχνιδιού. Ο Uli Hoeness αργότερα σχολίασε 'Νομίζω ότι ήταν το πιο βίαιο φάουλ που έχω δει ποτέ.' Από το σημείο αυτό και έπειτα η Leeds κυριάρχησε στον αγωνιστικό χώρο. Στο πρώτο ημίχρονο οι παίκτες της Leeds ζήτησαν δύο φορές πέναλτι. Στην πρώτη περίπτωση υποστήριξαν ότι σε φάση μέσα στη μεγάλη περιοχή ο Beckenbauer χρησιμοποίησε το χέρι ενώ στην δεύτερη ζήτησαν την εσχάτη των ποινών σε ανατροπή του Clarke από τον Beckenbauer. Μία φάση που αργότερα και ο ίδιος ο Beckenbauer παραδέχτηκε ότι έπρεπε να είχε καταλογιστεί η παράβαση. Παρόλα αυτά, ο Kitabdjian, ο διαιτητής της αναμέτρησης δεν συμμερίστηκε τις διαμαρτυρίες των παικτών της Leeds. Το πρώτο ημίχρονο έληξε με τις δύο ομάδες ισόπαλες 0-0.


 

  • Στην επανάληψη το σκηνικό δεν άλλαξε. Η Leeds είχε τον έλεγχο του αγώνα και κυριαρχούσε στον αγωνιστικό χώρο ενώ από την πλευρά της Μπάγερν οι μόνοι που πάλευαν ήταν ο ηρωικός Maier και ο Beckenbauer. Λίγο μετά την συμπλήρωση μίας ώρας αγώνα, ο Peter Lorimer με σουτ από το ύψος του πέναλτι σκοράρει και σημειώνει το 1-0. Ένα γκολ όμως που δεν μέτρησε ποτέ καθώς ο επόπτης είχε σημειώσει τον Bremner σε θέση οφσάϊντ. Αυτή η απόφαση του διαιτητή εξαγρίωσε τους οπαδούς της Λιντς οι οποίοι άρχισαν να πετάνε αντικείμενα πίσω από την εστία του Maier. Πέντε λεπτά αργότερα, ο Muller βρήκε τον Torstensson και αυτός με πολύ ωραία πάσα τροφοδότησε τον Roth ο οποίος με ένα δεξί σουτ νίκησε τον Stewart και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Leeds σημειώνοντας το 1-0 για την Μπάγερν Μονάχου. Μετά από αυτήν την εξέλιξη οι οπαδοί της Αγγλικής ομάδας εξαγριώθηκαν ακόμα περισσότερο και άρχισαν να σπάνε τα καθίσματα του γηπέδου και να τα εκσφενδονίζουν στον αγωνιστικό χώρο ενώ κάποιοι προσπαθούσαν να περάσουν τον προστατευτικό τοίχο και την τάφρο που υπήρχε και να εισβάλλουν στον αγωνιστικό χώρο. Η Γαλλική αστυνομία δεν άργησε να επέμβει και γρήγορα ήρθε σε σύγκρουση με τους Άγγλους οπαδούς. Εντωμεταξύ, στο παιχνίδι μας, επτά λεπτά πριν το τέλος του τελικού, σε μια αντεπίθεση των Γερμανών ο Muller σημείωσε το 2-0 μετά από σέντρα του Kapellman.


 

 

  • Η νύχτα δεν θα μπορούσε να είχε πάρει χειρότερη τροπή για την Λιντς. Ενώ κυριάρχησαν στον αγωνιστικό χώρο, τελικά ηττήθηκαν από κάποιες εσφαλμένες κρίσεις του διαιτητή αλλά βέβαια και από τα δύο γκολ που σημείωσε η Μπάγερν προς το τέλος του ματς. Σαν να μην έφτανε αυτή η ήττα, οι οπαδοί της αμαύρωσαν το όνομα της ομάδας στο εξωτερικό και οι πράξεις τους επέφεραν τετραετή αποκλεισμό της Λιντς από κάθε Ευρωπαϊκή διοργάνωση (τελικά μετά από έφεση η ποινή μειώθηκε σε 2 χρόνια). Η νύχτα στο Παρίσι ήταν σίγουρα ένας θρίαμβος για την Μπάγερν Μονάχου, που αν και δεν έπαιξε πολύ καλά κατόρθωσε να υπερασπιστεί τον τίτλο που κέρδισε την προηγούμενη χρονιά στο Haysel των Βρυξελλών, αλλά δυστυχώς ήταν και ένας προάγγελος των τραγικών γεγονότων που ο χουλιγκανισμός θα έφερνε στα γήπεδα με αποκορύφωμα την τραγωδία του Heysel δέκα χρόνια αργότερα.

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1975/76: Η Μπάγερν Μονάχου κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών για τρίτη συνεχόμενη χρονιά!

 


 

  • Στον τελικό του 1974 εναντίον της Ατλέτικο Μαδρίτης, η Μπάγερν Μονάχου κατάφερε στα τελευταία δευτερόλεπτα της παράτασης να ισοφαρίσει σε 1-1 και να στείλει το παιχνίδι σε επαναληπτικό. Ένα χρόνο αργότερα στον τελικό του 1975 εναντίον της Λιντς χρειάστηκε κάποιες ευνοϊκές αποφάσεις της διαιτησίας για να καταφέρει τελικά να κερδίσει με 2-0. Στον τελικό του 1976 εναντίον της Γαλλικής Σεντ Ετιέν στο Hampden Park της Γλασκώβης φάνηκε να έχουν ξανά την εύνοια της τύχης καθώς ο Dominique Rocheteau, το αστέρι της Γαλλικής ομάδας ήταν τραυματίας και δεν ξεκίνησε τον αγώνα αλλά μπήκε στο ματς μόνο για τα τελευταία οκτώ λεπτά του τελικού.


 

 

  • Με 30000 οπαδούς στο πλευρό της, η Σεντ Ετιέν έφτασε πολύ κοντά στο να γίνει η πρώτη Γαλλική ομάδα που θα κατακτούσε το τρόπαιο. 35 λεπτά μετά την έναρξη του τελικού μακρινό δουτ του Dominique Bathenay σταμάτησε στο δοκάρι της εστίας του Sepp Maier. Στην επαναφορά, κεφαλιά του Herve Revelli έστειλε την μπάλα στα χέρια του Γερμανού τερματοφύλακα. Πέντε λεπτά αργότερα, ο Jacques Santini με κεφαλιά σημάδεψε για ακόμα μία φορά το ίδιο δοκάρι. Όλα έδειχναν ότι μάλλον αυτή δεν ήταν η τυχερή νύχτα της Σεντ Ετιέν.


 

  • Η Μπάγερν είχε και εκείνη ευκαιρίες στον αγώνα με πιο χαρακτηριστική την ακύρωση σαν οφσάιντ ενός κανονικού γκολ στο πρώτο ημίχρονο καθώς επίσης και την διπλή σωτήρια απόκρουση του Ivan Curkovic, του τερματοφύλακα της Γαλλικής ομάδας, σε προσπάθεια του νεαρού τότε Karl Heinz Rummenigge και στην συνέχεια του Gerd Muller. Τελικά ο αγώνας κρίθηκε από ένα γκολ που σημειώθηκε με απ'ευθείας εκτέλεση φάουλ του Franz Roth μετά από σπρώξιμο του Oswaldo Piazza στον Muller. Στην ύστατη προσπάθεια των Γάλλων να ισοφαρίσουν, ο Robert Herbin, ο προπονητής της Σεντ Ετιέν, έριξε στον αγώνα τον Dominique Rocheteau στο 82 ο οποίος έχασε δύο καλές ευκαιρίες αλλά στο τέλος οι Γερμανοί ήταν εκείνοι που πανηγύρισαν καθώς το σκορ δεν άλλαξε. Η Μπάγερν Μονάχου ήταν και πάλι πρωταθλήτρια Ευρώπης και μάλιστα για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.


 

 

  • Η Μπάγερν έγινε μέλος ενός κλειστού κλαμπ ομάδων της ελίτ του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου μαζί με την Ρεάλ Μαδρίτης και τον Άγιαξ που είχαν τρεις διαδοχικές κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Τα τρία τελευταία αυτά χρόνια καμία ομάδα δεν κατάφερε να τους αποκλείσει. Αν λάβει κανείς υπόψην και την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου από την Γερμανία το 1974, τότε εύκολα καταλαβαίνει ότι η παρέα των Maier, Beckenbauer και Muller κυριάρχησε απόλυτα στο ποδοσφαιρικό στερέωμα και δικαιωματικά η Μπάγερν Μονάχου θεωρείται μία από τις καλύτερες ομάδες στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης.


 

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1976/77: Η Λίβερπουλ κατακτά το πρώτο της Κύπελλο Πρωταθλητριών

 

 

  • Μέχρι το 1976, οι αγγλικές ομάδες είχαν καταφέρει να κατακτήσουν το Κύπελλο Πρωταθλητριών μόλις μία φορά, με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1968. Αν και είχαν να παρουσιάσουν αρκετές κατακτήσεις του Κυπέλλου UEFA και του Κυπέλλου Κυπελλούχων, στο Κύπελλο Πρωταθλητριών δεν τα πήγαιναν τόσο καλά όσο οι ομάδες από την Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ολλανδία και Γερμανία. Αυτό όμως γρήγορα θα άλλαζε.


 

  • Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1977 στην Ρώμη έφτασαν η Αγγλική Λίβερπουλ με την Γερμανική Ντόρτμουντ. Η Λίβερπουλ δεν ήταν χτισμένη γύρω από 2-3 παίκτες αστέρες αλλά ένα σύνολο παικτών που είχαν εμπεδώσει πάρα πολύ καλά την έννοια της Ομαδικότητας. Κάτω από τα δοκάρια υπήρχε ο Raymond Clemence, ο τερματοφύλακας της Εθνικής Αγγλίας, στην άμυνα έπαιζαν ο Phil Neal με τον Emlyn Hughes ενώ στην μεσαία γραμμή δέσποζε ο Terry McDermott και ο Ray Kennedy. Όλοι αυτοί έπαιζαν και δούλευαν για τους συμαίκτες τους. Τα μεγάλα αστέρια της ομάδας βρίσκονταν στην επίθεση και δεν ήταν άλλοι από τον John Toshack και τον Kevin Keegan. Δυστυχώς για την Λίβερπουλ, ο John Toshack ήταν τραυματίας ενώ ο Kevin Keegan είχε ήδη κλείσει την μεταγραφή του στο Αμβούργο και θα αγωνιζόταν για τελευταία φορά με τα χρώματα της Λίβερπουλ.


 

 

  • Η Μπορούσια του Μένχενγκλαντμπαχ από την άλλη, κατακτούσε για δεύτερη φορά το Πρωτάθλημα Γερμανίας και έδειχνε έτοιμη να κατακτήσει και το Κύπελλο Πρωταθλητριών παίρνοντας την σκυτάλη από μια άλλη Γερμανική ομάδα, την Μπάγερν Μονάχου. Η ομάδα βασιζόταν στην εμπειρία των Berti Vogts και Jupp Heynckes, στο ταλέντο του Rainer Bonhof και του Uli Stielike, και στην εκτελεστική δεινότητα του Allan Simonsen.


 

 

  • Το παιχνίδι ήταν πολύ συγκρατημένο και από τις δύο ομάδες. Όταν οι Γερμανοί είχαν την μπάλα στην άμυνα, οι Άγγλοι οπισθοχωρούσαν και περίμεναν στην άμυνα τους. Άν έχανε την κατοχή της μπάλας κάποιος παίκτης της Λίβερπουλ, τότε όλη η ομάδα ανέβαζε στροφές για να ξανααποκτήσει κατοχή της μπάλας. Ο Keegan μαζί με τον Steve Heighway στην επίθεση, προσπαθούσαν να τραβήξουν εκτός θέσης τον Vogts ώστε να δημιουργηθούν κενά για άλλους συμπαίκτες τους. Με αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού, η Λίβερπουλ πατούσε καλύτερα μέσα στον αγωνιστικό χώρο αν και αυτή που έφτασε πρώτη κοντά στην επίτευξη κάποιου τέρματος ήταν η Γκλάντμπαχ που είχε δοκάρι σε προσπάθεια του Bonhof. Τελικά όμως, λίγο πριν τη συμπλήρωση του ημιώρου, η Λίβερπουλ άνοιξε το σκορ. Ο McDermott δέχτηκε μία πολύ καλή πάσα από τον Heighway και με ωραίο σουτ νίκήσε τον Wolfgang Kneib κάνοντας το 1-0 σκορ με το οποίο τελείωσε το πρώτο ημίχρονο.

 

 

 


 

  • Στην επανάληψη και η Λίβερπουλ συνέχισε να έχει τον έλεγχο του αγώνα, αλλά μια λάθος εκτίμηση της φάσης από την άμυνα της Λίβερπουλ έδωσε την ευκαιρία στον Simonsen να ισοφαρίσει για τους Γερμανούς οι οποίοι παραλίγο να πάρουν και προβάδισμα στο σκορ αλλά ο Clemence βουτώντας στα πόδια του Stielike έκανε μια εντυπωσιακή απόκρουση. Τελικά στο 65ο λεπτό μετά από εκτέλεση κόρνερ ο βετεράνος αμυντικός της Λίβερπουλ Tommy Smith με κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίκτυα της Γκλάντμπαχ γράφοντας το 2-1. Στις τελευταίες στιγμές της αναμέτρησης, η Λίβερπουλ κέρδισε πέναλτυ όταν ο Vogts ανέτρεψε τον Keegan στην μεγάλη περιοχή. Την εκτέλεση ανέλαβε ο Phil Neal ο οποίος ευστόχησε και έγραψε το 3-1 δίνοντας παράλληλα στην Λίβερπουλ το πρώτο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών της ιστορίας της.


 

 
  • Πολλοί στην ποδοσφαιρική Ευρώπη τότε, με την μεταγραφή του Keegan στο Αμβούργο και με τους Smith, Callaghan και Heighway στην δύση της καριέρας τους, θεώρησαν ότι αυτό το Κύπελλο ήταν το κλείσιμο ενός κύκλου και το ένδοξο επιστέγασμα μιας μεγάλης ομάδας. Λίγοι τότε μπορούσαν να φανταστούν ότι μόλις ξεκινούσε η εποχή κυριαρχίας των αγγλικών ομάδων και ειδικά της Λίβερπουλ.

 

Share this post


Link to post

akimwi.png

1977/78: Η Λίβερπουλ κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά!

 

 

  • Μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1977, η Λίβερπουλ ξεκίνησε την υπεράσπιση των κεκτημμένων. Στην θέση του Keegan που πήγε με μεταγραφή στο Αμβούργο, αποκτήθηκε ο 26χρονος Kenny Dalglish από την Σέλτικ έναντι του ποσού των 450,000 στερλινών, ενώ αποκτήθηκαν άλλοι δύο Σκωτσέζοι. Ο κεντρικός αμυντικός Alan Hansen και ο Graeme Souness για την μεσαία γραμμή.


 

 

  • Στον τελικό του Γουέμπλεϊ συναντήθηκαν τελικά η Λίβερπουλ με την Μπριζ. Η Μπριζ έγινε η πρώτη ομάδα από το Βέλγιο που κατόρθωσε να φτάσει σε ένα τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το γεγονός ότι η Αγγλική ομάδα θα είχε την συμπαράσταση δεκάδων χιλιάδων οπαδών της που κατηφόρισαν από το Λίβερπουλ στο Λονδίνο, αλλά και η απουσία δυο από τους καλύτερους παίκτες της Μπριζ λόγω τραυματισμου, του επιθετικού Raoul Lambert και του μέσου Paul Courant, έχριζαν την Λίβερπουλ το ακλόνητο φαβορί για την κατάκτηση του Κυπέλλου για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.


 

 

  • Με αυτά τα δεδομένα ο Ernst Happel, προπονητής της Μπριζ, δεν είχε και πολλές επιλογές από το να κατεβάσει την ομάδα του με σαφείς αμυντικούς προσανατολισμούς και συμπαγή αμυντική γραμμή. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η Λίβερπουλ να κυριαρχήσει απόλυτα στον αγωνιστικό χώρο και να δημιουργεί σωρεία ευκαιριών που σταματούσαν όμως όλες πάνω στον Birger Jensen τον τερματοφύλακα της Βελγικής ομάδας που βρέθηκε σε εξαιρετική φόρμα εκείνη τη βραδιά. Με την Λίβερπουλ λοιπόν να μην μπορεί να νικήσει τον Jensen, το ημίχρονο έληξε ισόπαλο χωρίς τέρματα.


 

 

  • Στην επανάληψη και στο 65ο λεπτό η Λίβερπουλ κατόρθωσε και έσπασε την αμυντική διάταξη της Μπριζ. Ο Heighway, που μόλις είχε αντικαταστήσει τον Case, συνδυάστηκε με τον McDermott από δεξιά, εκείνος βρήκε τον Souness λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή ο οποίος αφού κατέβασε την μπάλα με το στήθος βρήκε με καταπληκτική κάθετη μπαλιά τον Dalglish στην πλάτη της άμυνας της Μπριζ. Εκέινος κινήθηκε προς τα δεξιά και ψύχραιμα πέρασε την μπάλα πάνω από τον Jensen που επιχείρησε έξοδο και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Βέλγικής ομάδας σημειώνοντας το νικητήριο γκολ της αναμέτρησης. Η Μπριζ μετά από το γκολ που δέχτηκε δεν κατάφερε να απειλήσει την Λίβερπουλ και έτσι το παιχνίδι έληξε 1-0 υπέρ της Αγγλικής ομάδας και ο Emlyn Hughes σήκωσε το τρόπαιο στον ουρανό του Γουέμπλεϊ μπροστά σε ένα πλήθος που παραληρούσε.


 

 
  • Αν και σίγουρα η Λίβερπουλ δεν αντιμετώπισε ουσιαστική αντίσταση από την Μπριζ παρ΄ όλα αυτά, απέδειξε σε όλη την Ευρώπη την κυριαρχία της για δεύτερη χρονιά. Με αυτήν τη δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών η Λίβερπουλ συγκαταλλέγοταν πλέον μεσα στις κορυφαίες Ευρωπαϊκές ομάδες.


 

 

Share this post


Link to post

×
×
  • Create New...